Strona główna > Gry i konsole > Gra: Catherine

Gra: Catherine

To kolejna z produkcji która znalazła się na mojej liście do ogrania i czekała całkiem długo na swoją kolej. Dopiero kilka tygodni temu złożyłem na nią zamówienie w jednym ze sklepów internetowych.catherine small Gra jednak nie była od ręki dostępna i na jego realizację musiała poczekać, aż pojawi się ona przy następnej dostawie. Nieoczekiwanie kilkanaście dni później dowiedziałem się, że Catherine pojawi się w majowym PlayStation Plus jako jedna z gier miesiąca. Ponieważ mam subskrypcję tej usługi postanowiłem anulować swoje zamówienie. Co prawda następnego dnia dostałem informację od konsultana, że gra jest już dostępna, jednak anulowanie zostało przyjęte. Kolejną świetną pozycję pobrałem więc “za darmo” z usługi abonamentowej Sony.

Przyporządkowanie gatunkowe tej japońskiej produkcji jest dosyć trudne. Czy jest to przygodówka, visual novel, sim randkowy, gra logiczny czy horror? Każdy z tych elementów pojawia się w grze tworząc dosyć dziwną ale intrygującą mieszankę.

Fabuła

W grze poznajemy 32-letniego Vincenta, który lubi spędzać wieczory w pubie “Stray Sheep” na dyskusjach ze swoimi kumplami. Już od początku widać, że jest to stosunkowo młody człowiek bojący się odpowiedzialności, o czym świadczy jego kilkuletni związek z Katheriną. Dziewczyna coraz bardziej stanowczo domaga się od niego podjęcia konkretnych decyzji i zobowiązań, dotyczących przyszłości ich związku. Nasz bohater nie wydaje się jeszcze na to gotowy… ponadto pewnego późnego wieczoru zaglądają na dno szklanki kolejnego drinka, spotyka w barze słodką blondynkę Catherinę… którą o poranku zastaje w swoim łóżku.

Tak oto rozpoczyna się historia Vincenta i jego dylematów dotyczących tego z kim się związać i jakie podjąć wybory dotyczące jego przyszłości. Uprzedzam, że w ciągu kilku dni, na przełomie których toczy się gra, historia się komplikuje, a wątpliwości bohatera przybierają na sile, ze względu na nowe fakty i informacje które się pojawiają wraz z rozwojem fabuły.

W tle przewija się wątek tajemniczych śmierci młodych mężczyzn, którzy znalezieni zostają we własnych łóżkach z przerażony wyrazem twarzy. Kto za tym stoi, czy któraś z kobiet ma coś wspólnego z tymi tajemniczymi zgonami?

Rozgrywka

Gra składa się z dwóch odmienny typów rozgrywki: część dzienną, podczas której rozwija się historia (dużo filmów popychających fabułę), rozmowy gracza z przyjaciółmi, wymiany smsów budując relacje z głównymi protogonistkami, a także dyskusje z napotkanymi w barze bywalcami (tam to głównie toczy się rozgrywka tej części). W pubie dostępny jest też jeden automat z mini grą logiczną oraz jukebox gdzie możemy zmienić podkład muzyczny. Jest też TV gdzie posłuchamy ostatnich doniesień głównie informujących o nowych tropach i ofiarach w śledztwie.

Druga część dzieje się w nocy, a konkretnie w trakcie koszmarów Vincenta. Tutaj klimat jest bardziej odjechany, gdyż naszemu graczowi przyczepiane są rogi (dosłownie) i spotyka on owce (choć bardziej właściwe było by określenie barany). Stado zwierząt podąża bezmyślnie w górę wieży gdzie czekach ich wolność i wybawienie. Ten kto się nie podporządkuje lub nie jest wystarczająco sprawy/sprytny ginie.

Z punktu widzenia rozgrywki, w tej części, mamy do czynienia z grą logiczną zręcznościową polegająca na wspinaniu się po wieży zbudowanej z klocków. Klocki można przestawiać budując sobie drogę na szczyt. Posiadają one różne właściwości (pomagające bądź przeszkadzające), ponadto goni nas czas (wieża zawala się od dołu). W finałowej scenie danej nocy, oprócz czasu, przeszkadza nam olbrzymi, surrealistyczny boss, który wprowadza jakieś dodatkowe utrudnienie (najczęściej “strzela”, a trafienie naszego bohatera niesie negatywne konsekwencje, nie zawsze jest to śmierć, czasami zmiana kierunku ruchów albo spadek o kilka poziomów w dół).

W kolejnych etapach droga do przebycia danego levelu wydłuża się (składa się z kilku podscen). Podczas przerw miedzy poszczególnymi scenami trafiamy na miejsce, gdzie możemy zapisać stan gry i porozmawiać z innymi owcami dowiadując się strzępek ich historii bądź poznać nowe techniki wspinania (ciekawa forma tutoriala). Jedna z owiec prowadzi też mały sklepik gdzie można kupić jakiś gadżety pomagające nam we wspinaczce na szczyt.

Aby rozpocząć następną scenę udajemy się do konfesjonału gdzie tajemnicza postać zadaje nam jakieś mniej lub bardziej “egzystencjalne” pytanie. Mamy dwa warianty odpowiedzi, po których nasz wybór jest porównywany z wyborami dokonanymi przez innych graczy.

Gra posiada jeszcze kilka drobnych smaczków ale pozwolicie, że zostawię Wam je do odkrycia samemu.

Poziom trudności

Gra jest trudna. Rozpocząłem ją na poziomie normalny ale po 3 dniach (czasu w grze) ze względu na moją rosnącą frustrację postanowiłem ją zmienić na easy. Gra na tym poziomie nadal była wymagająca ale już nie frustrująca (ginąłem często ale liczba możliwych prób przed zobaczeniem napisu Game Over była zdecydowanie większa).

Osobiście wydaje mi, że jest ona zbyt trudna gdyż na wyższych poziomach wymaga wyuczenia się przechodzenia danego fragmentu na pamięć, liczba przeszkadzajek oraz szybko upływający czas wraz z zbyt mała ilością możliwych powtórek może doprowadzić do frustracji. Warto jednak zaznaczyć, że europejska wersja zawiera już patch, który został wypuszczony jakiś czas po premierze, nieco ułatwiający rozgrywkę. Tak wysoki poziom trudności wynikał podobno z faktu, że autorzy chcieli jak najlepiej oddać strach bohatera wynikający z porażki, która prowadziła do śmierci w prawdziwym życiu bohatera. Udało im się… po przejściu etapu naprawdę odczuwa się ulgę 🙂

Technikalia

Gra charakteryzuje się świetną grafiką stylizowaną na mangę. Przez sporą część gry ma się wrażenie, że ogląda się po prostu japoński film rysunkowy. Klimatyczna jest też ścieżka dźwiękowa. Ogólnie od strony technicznej nie można jej wiele zarzucić. Jedyne drobne problemy są w trakcie gry logicznej. Do sterowania trzeba się przyzwyczaić, a praca kamery nie pozwala na pełny przegląd sytuacji (gdy znajdujemy się z tyłu wieży często musimy grać „na ślepo” bo kamera nie obejmuj pozycji naszego bohatera – taka potrzeba występuje tylko w kilku momentach ale może być nieco frustrująca – szczególnie na wyższych poziomach trudności kiedy to mamy niewiele czasu na wspinanie się i ewentualne błędy).

Interpretacje

Głównym motywem gry jest stawanie się dorosłym, podejmowanie trudnych decyzji życiowych, odpowiedzialność za inną osobę oraz radzenie sobie w trudnych sytuacjach w związkach. Cała jednak metafora owiec i ich wspinania się na wieżę może zostać jednak rozszerzona na los człowiek, jednostki jak i całych społeczności, a nawet metaforą życia związany ze znalezieniem sobie jakiegoś celu w tej bezsensownej egzystencji.

Wybory i zakończenia

Gra posiada podobno 8 zakończeń jednak decyzje, które podejmujemy, nie do końca są zauważalne w samej grze. Nie jest ich też aż tak dużo, w większości zależą od wybranych w trakcie dialogów odpowiedzi. Ich wpływ pokazywane jest na aniołkowo-diabelskiej skali. Każda odpowiedź prowadzi nas na któryś z biegunów. Nie sądzę jednak aby kształt historii zmieniła się jakoś diametralnie. Wygląda więc, że nie mamy zbyt dużego wpływu na rozwój samej fabuły jak np. w Heavy Rain, a jedynie na zakończenia.

Podsumowanie

Ta zakręcona japońska produkcja to perełka wśród gier, które się u nas pojawiają. Autorom udało się połączyć elementy sprzeczne jak sim randkowy i horror czy grę logiczną z ciekawą i wciągającą fabułę z głębszymi treściami, które skłaniają do przemyśleń. W trakcie gry bowiem stawiane są nam trudne pytania i prezentowane archetypy zachowań ludzkich, czasami wprost reprezentowane przez konkretnych bohaterów, często jednak pod przykrywką onirycznej konwencji (owce, wieża). Nasze odpowiedzi i zachowania mają wpływ w mniejszym stopniu na całą historię acz na pewno mają znaczenie w końcowym rozrachunku… i pomimo całej umowności konwencji ostatecznie skłaniają nas do przemyśleń nad samym sobą.

Catherine polecam wszystkim szukających bardziej oryginalnych produkcji, nie bojących się eksperymentów i lubiących wyzwania, bo część nocna jest naprawdę wymagająca (już na poziomie normal). Po przejściu gry odblokowuje się dodatkowy tryb pozwalający na rozgrywkę w kooperacji. Poza tym dobrze się ją ogląda jako film anime (jakby Wasze drugie połówki miały ochotę możecie je wołać na długie przerywniki).

Reklamy
  1. Brak komentarzy.
  1. No trackbacks yet.

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s

%d blogerów lubi to: