Monachium: Centrum część I (Residenz, Englisher Garten, Schwabing)

1 maj był dniem wolnym od pracy stąd też większość muzeów w Monachium była zamknięta. Był to więc dobry moment aby wybrać się “na miasto” czyli pozwiedzać centrum stolicy Bawarii. Ostatecznie skończyło się na długim spacerze zahaczającym nie tylko o ścisłe centrum, ale także nieco dalsze dzielnice. Materiału zebrało się tyle że postanowiłem go podzielić na dwa wisy. Dzisiaj część pierwsza.

Z hotelu zlokalizowanego w pobliżu Hauptbanhof ruszyliśmy w kierunku Sendlinger Tor, skąd niedaleko już do Asamkirche. Jest to kościół wybudowany przez dwóch braci Asam – architektów – który w założeniach miał być ich prywatnym miejscem modlitw. Władze kościelne wymusiły jednak jego otwarcie dla wszystkich wiernych.

 

Z zewnątrz jest on typowym przykładem późno niemieckiego baroku. W bogato zdobionym wnętrzu odrestaurowanym w latach 1975-82 znajdziemy freski autorstwa jednego z braci.

 

Na lewo od kościoła usytuowany jest dom braci Asam (Asamhaus). Oryginalnie został zbudowany w XVI w. gdy wszedł w posiadanie nowych właścicieli ozdobili oni jego fasadę sztukateriami typowymi dla południowo-niemieckiego rokoko.

 

Dalszy spacer doprowadził nas do St. Jakobs-Plaz, gdzie znajduje się nowoczesny budynek muzeum żydowskiego oraz muzeum miejskie (Stadtmuseum).

Muzeum Żydowskie
Muzeum miejskie (Stadtmuseum)

Kolejnym punktem orientacyjnym stał się najsłynniejszy na świecie biergarten czyli Browar Królewski (Hofbrauhaus). Instytucja ta została utworzona w 1589 roku przez księcia Wilhelma V, aby ugasić pragnienie i jego wyrafinowany gust, któremu nie byli w stanie sprostać inni ówcześni wytwórcy piwa w Monachium. Na początku browar produkował tylko ciemny gatunek trunku, dopiero po przejęciu kontroli przez syna założyciela pojawiły się inne rodzaje piwa. Sukces produkowanego tam browaru pszenicznego spowodował, że od 1610 udostępniony został jako publiczne miejsce spożycia. Hofbrauhaus z upływem czasu zyskał taką popularność, że kilka razy jego siedziba była przenoszona do coraz to większych budynków.

Aktualna jego lokalizacja została zaprojektowana w tradycyjnym Bawarskim stylu przez Maxa Littmanna i otwarta w 1897 roku. W trakcie drugiej wojny światowej browar został mocno zniszczony podczas bombardowań miasta. Jego odrestaurowanie i ponowne otwarcie nastąpiło 1958 roku w rocznicę 800 urodzin miasta. Sam biergarten jest w stanie pomieścić ponad 1000 osób.

 

Residenz

Z Hofbrauhaus niedaleko już do Max-Joseph-Platz. Na placu tym oprócz teatru narodowego znajdziemy też wejście do oficjalnej posiadłości monarchów bawarskich rezydujących tam w okresie od 1385 do 1918. Pałac rozbudowywany był przez każdego z kolejnych władców, którzy dodawali po kilka pomieszczeń/budynków do istniejących zabudowań. Z tego też względu cały kompleks różni się znacznie pod względem stylistyki.

Podczas II wojny światowej kompleks został niemal całkowicie zniszczony, aczkolwiek wiele z dzieł sztuki udało się wcześniej przenieść w bezpieczne miejsca. Odbudowa rozpoczęła się tuż po wojnie, a pierwsze zrekonstruowane sale budynku zostały udostępnione jako muzeum w 1958 roku. Od tego momentu za każdym razem gdy kończona była rekonstrukcja kolejnych pomieszczeń były one dołączane do muzeum.

Residenz aktualnie posiada około 120 pokoi pełnych mebli, obrazów i innych skarbów. Znajdziemy tam między innymi urokliwą kaplicę oraz fragment groty udekorowanej ozdobnymi kryształami oraz muszlami.

W rezydencji znajdziemy także galerię porcelany i wspaniale zdobiony Cuvillies Theatre posiadający oryginalne XVIII wieczne wnętrze. (Znajduje się on w oddzielnym budynku i jego zwiedzanie wymaga zakupu dodatkowego biletu – mimo wszystko warto się tam udać).

Do zwiedzania udostępniono też skarbiec (Schatzkammer), który również wymaga oddzielnej wejściówki. Była ona jednak dosyć droga i nie zdecydowaliśmy się na włączenie go do naszej wycieczki.

Po wyjściu z pałacu trafiliśmy do ogrodu pałacowego (Hofgarten) skąd udaliśmy się w kierunku Englischer Garten.

Englischer Garten

Ogród angielski to największy w europie park miejski (powierzchniowo większy nawet od nowojorskiego Central Park). Najciekawsze atrakcje na jego terenie to dwa ogródki piwne, 25 metrowa budowla w stylu chińskiej pagody, japońska “czajownia” (tea house) wybudowana w 1972 roku z okazji Igrzysk Olimpijskich odbywających się w Monachium i grecka świątynia Monopteros.

Czajownia

Park podzielony jest na dwie sekcje. Północny 3 km Hirschau jest spokojniejszy, podczas gdy południowa 2km część jest bardziej zatłoczona. Najwięcej odwiedzających przebywa jednak przy ogródkach piwnych, zlokalizowanych w obydwu częściach parku.

Pagoda i ogódek piwny w pobliżu

W dniu naszej wizyty pogoda dopisywała, dodając do tego dzień wolny od pracy, skutkiem czego park był pełen ludzi nie tylko spacerujących i jeżdżących na rowerach ale też… surfujących. Otóż przy wejściu do parku od strony centrum znajduje się kanał, na którym spiętrzono wodę, co stworzyło sztuczne fale gdzie zagorzali miłośnicy surfingu mogą potrenować swoje umiejętności.

Surferzy w centrum Monachium

Z innych ciekawostek w parku można podobno spotkać nagich miłośników kąpieli słonecznych na tak zwanej Schönfeldwiese (obszar między domkiem herbacianym, a świątynią grecką). Jest on ulubionym miejscem spotkań naturystów począwszy od lat 60-tch XX wieku.

W północnej części parku znajduje się całkiem spory akwen wodny zwany Kleinhesseloher See ostatecznie do niego nie dotarliśmy gdyż skierowaliśmy się ku wyjściu z ogrodu w kierunku dzielnicy Schwabing i słynnej ulicy Leopoldstrasse.

 Schwabing i Ludwigstrasse

Schwabing jest jedną z najbardziej artystycznych dzielnic w Monachium. Jej głównym traktem jest ulica Leopoldstrasse wzdłuż której ciągnie się sznur sklepów, restauracji oraz kafejek. W pobliżu znajduje się też kilka wyższych uczelni oraz akademiki co sprawia, że tamtejsze regiony przybierają jeszcze bardziej rozrywkowego charakteru.

Spacerując po okolicy warto nieco zboczyć z głównego traktu i udać się w boczne uliczki (jak Bismarkstrasse, Hohenzollernstrasse, Ainmillerstrasse), gdyż znaleźć tam można bardzo intrygująco wykończone kamienice.

Podążając Leopoldstrasse w kierunku centrum miniemy Uniwersytet oraz Siegestor (Brama Zwycięstwa, która aktualnie służy jako pomnik pokoju).

Punkt ten został zbudowany dla upamiętnienia bohaterstwa armii bawarskiej i jej sukcesu w wojnie napoleońskiej. W tym miejscu wkraczamy na Ludwigstrasse, na której drugim końcu, na Odeonsplatz, znajduje się podobny pomnik, Feldherrnhalle, która czci przywódców bawarskiej armii.

 

Zaraz za Siegestor znajduje się włosko-romański kościół św. Ludwika (Ludwigskirche).

Pomysłodawcą tej ulicy był Król Ludwig I który chciał stworzyć ulicę “wartą swojego królestwa”. Ulica jest szeroka i otoczona niską ale monumentalną i zwartą zabudową dającą bulwarowi jednolity wygląd na całej jego długości.

Inne znajdujące się tam i warte odnotowania budynki to m.in bawarskie archiwum, Biblioteka Państwowa (Staatsbibliothek), oraz wielki Uniwersytet Ludwika Maksymiliana.

Odenonsplaz, znajdujący się na drugim jej końcu oprócz wspomnianego wcześniej pomnika Feldherrnhalle mieści również Theatinerkirche, zaprojektowany przez pochodzących z Italii architektów barokowy kościół stylizowany na włoskie budowle sakralne. Niestety trafiliśmy akurat na mszę więc nie udało nam się popodziwiać jego biało wykończonego wnętrza.

I to tyle na dzisiaj, w następnej części główny plac monachijskiego centrum czyli Marienplatz i jego okolice.

PS. Wszystkie wpisy poświęcone wycieczce do Monachium oznaczone są tagiem Monachium

2 myśli na temat “Monachium: Centrum część I (Residenz, Englisher Garten, Schwabing)

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s