Strona główna > Film, Wydarzenia > Nowe Horyzonty 2016: Część III

Nowe Horyzonty 2016: Część III

5 października 2016 Dodaj komentarz Go to comments

W trzeciej części relacji z Nowych Horyzontów 2016 cztery filmy. nh2016smallDokument poświęcony Gayowi Maddinowi, znanemu nowohoryzontowej publiczności kanadyjskiemu reżyserowi (1000 oczu dr. Maddina). Kolejna świetna produkcja czeskiego reżysera Petra Zelenki (Bracia Karamazow). Sensacyjna opowieść osnuta na motywach biograficznych Milesa Davisa (Miles Davis i ja) i film który swego czasu przyczynił się do upadku włoskiego rządu (Kajman).

1000 oczu dr. Maddina / The 1000 Eyes of Dr. Maddin reż. Yves Montmayeur (Francja, USA 2015)

Film dokumentalny o oryginalnym kanadyjskim reżyserze Gayu Maddinie. Twórcy przedstawiają fragmenty wywiadów z reżyserem przeplatane kadrami z jego ekscentrycznych filmów oraz zdjęcia z planów w trakcie ich kręcenia. Reżyser mówi o inspiracjach, swoim dzieciństwie, znaczeniu muzyki w jego obrazach oraz wizji jaką posiada na kręcenie filmów.

Gościnnie pojawia się też kilku twórców, których Maddin podziwia (są wśród nich bracia Quey, John Waters czy Kenneth Anger).

Produkcja głównie dla fanów tego reżysera.

Moja subiektywna ocena: 6/10 (jak interpretować moje oceny dowiesz się tutaj.)

Więcej o filmie na: Filmwebie, IMDB

 

Bracia Karamazow / Karamazovi reż. Petr Zelenka (Czechy 2015)

bracia-karamazowJako jeden z najciekawszych filmów festiwalu doczekał się oddzielnego wpisu.

Moja subiektywna ocena: 9/10 (jak interpretować moje oceny dowiesz się tutaj.)

Więcej o filmie na: Filmwebie, IMDB

 

 

Miles Davis i ja / Miles Ahead reż. Don Cheadle (USA 2015)

miles-davis-i-jaTa produkcja została luźno oparta na biografii jednego z najsłynniejszych jazzmanów wszech czasów Milesa Davisa. Twórcy postanowili wykorzystać epizod z jego życia pochodzący z drugiej połowy lat 70. kiedy to słynny jazzman, będący u szczytu popularności, nagle znika z życia publicznego. W filmie poznajemy go jako samotnego, uzależnionego od narkotyków i zgorzkniałego człowieka, który zaszywa się w swoim domu, gdzie rozpamiętuje nieudane małżeństwo z piękną tancerką Frances. Pewnego dnia do jego drzwi puka dziennikarz Rolling Stones (Ewan McGregor), który za wszelką cenę pragnie przygotować wywiad ze słynnym artystą o jego powrocie do świata muzyki.

To zdarzenie staje się początkiem sensacyjnej przygody, w której główną rolę odgrywają nie tylko dwaj protagoniści ale też pewna tajemnicza taśma z nowymi nagraniami mistrza oraz bezwzględny światek wytwórni płytowej.

Otrzymujemy nieszablonowy film jazzowy w sensacyjnej konwencji… Jeżeli ktoś ma ochotę pobieżnie zapoznać się z kilkoma faktami z życia słynnego jazzmana, i nie nastawi się na klasyczny film biograficzny tylko nieco bardziej rozrywkową formę opowieści, to z powodzeniem może sięgnąć po Miles Davis i Ja…. nie jest to co prawda żadne arcydzieło na miarę Whiplasha ale całkiem solidna produkcja rozrywkowa z muzyką jazzową… (o przepraszam społeczną 😉 w tle.

Moja subiektywna ocena: 7/10 (jak interpretować moje oceny dowiesz się tutaj.)

Więcej o filmie na: Filmwebie, IMDB

 

Kajman / Il caimano reż. Nanni Moretti (Włochy, Francja 2006)

kajmanOstatni film Bruno Bonomo okazał się klapą po której główny bohater nie może się podnieść od 10 lat – przez ten czas nie był wstanie dokończyć żadnego projektu. Gdy kończą się zarówno pieniądze, jak i cierpliwość producentów, w akcie desperacji sięga po scenariusz młodej reżyserki. Okazuje się, że jest on mocno zaangażowany politycznie i wymierzony przeciw aktualnemu premierowi Silvio Berlusconiemu. Zajęcie się “trudnym” tematem i nie przysparza twórcy przyjaciół. Oprócz problemów zawodowych reżysera, w trakcie realizacji sypie się też jego życie rodzinne.

Kajman to produkcja mocno zaangażowana w politykę włoską przez co momentami nie do końca jest zrozumiała dla widza nie znającego ówczesnych realiów Italii. Pod koniec nieco rozjeżdżają się również niezależnie prowadzone wątki zawodowy i osobisty, nie prowadząc do jakiejś wspólnej puenty. Film został zrobiony na potrzebę chwili i jest zbyt dosłowny w swoich oskarżeniach. O ile w momencie powstania był efektywny (podobno przyczynił się do przegrania wyborów parlamentarnych w 2006 roku przez Berlusconiego), nie przetrwał jednak próby czasu jako produkcja bardziej ponadczasowa i uniwersalna.

Ze smaczków w jednej z epizodycznych ról występuje dobrze nam znany Jerzy Stuhr (jako polski znajomy reżysera – aktor Stuhrowski).

Moja subiektywna ocena: 6/10 (jak interpretować moje oceny dowiesz się tutaj.)

Więcej o filmie na: Filmwebie, IMDB

Reklamy
  1. Brak komentarzy.
  1. 19 października 2016 o 19:12
  2. 22 stycznia 2017 o 09:58

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s

%d blogerów lubi to: