Strona główna > Foto, Podróże > Buenos Dias Cuba: Muzeum Rewolucji Hawana (Museo de la Revolucion La Habana)

Buenos Dias Cuba: Muzeum Rewolucji Hawana (Museo de la Revolucion La Habana)

Przy okazji wpisu wprowadzającego do całego cyklu Buenos Dias Cuba przedstawiłem Wam skróconą historię Kuby do czasów rozpoczęcia rewolucji. Wizyta w Muzeum Rewolucji w Hawanie to dobry moment aby przyjrzeć się bliżej temu fragmentowi historii tego kraju, szczególnie, że wszystko zaczęło się od “dobrej zmiany”…

DSC01025

Ostatnio skończyłem na rządach wspieranego przez rząd USA Fulgencio Batisty, który 10 marca 1952 roku, przy pomocy tajnych służb amerykańskich, dokonał bezkrwawego zamachu stanu, nie dopuszczając w ten sposób do przeprowadzenia wyborów. Dbając o zachowanie pozorów praworządności i demokracji w 1954 roku przeprowadza on wybory. Choć ich wyniki zostały sfałszowane to pozwoliły mu objąć władzę na następne cztery lata. Od 1952 roku obowiązywał podpisany przez Batistę układ z USA o pomocy i obronie wojskowej. Spowodował on militaryzację wyspy dzięki czemu Batista posiadał na tyle silną pozycję w kraju, że nie musiał obawiać się opozycji.

DSC00991

W swoim programie przedwyborczym Batista zapewniał silną, uczciwą władzę oraz zaprowadzenie porządku i dobrobytu. Jak to z obiecankami wyborczymi często bywa nie zostały one zrealizowane. W zamian pojawiła się krwawa dyktatura policyjno-wojskowa, która terroryzowała społeczeństwo na niespotykaną dotąd skalę. Rozkwitła korupcja, działały gangi i organizacje mafijne, policja i organizacje państwowe współpracowały z bandytami. Na porządku dziennym było zabijanie przeciwników politycznych i pozostawianie ich ciał porozrzucanych na ulicach Hawany jako przestroga dla opozycji.

DSC00971

Wszystko to doprowadziło do rozłamu w społeczeństwie. Opór stawał się coraz silniejszy szczególnie ze strony młodego, radykalnego pokolenia, składającego się głównie ze studentów, proletariatu i klasy średniej. Mieli one swoje korzenie w tradycji narodowej, rozwijało swoje poglądy poprzez komunistów i lektury Marksa. Odrzucali oni wszelkie uzależnienie od USA, pogłębiającą się nierówność i społeczną niesprawiedliwość, dyktatorskie rządy i łamanie zasad praworządności, demoralizację społeczeństwa, korupcję, upadek cnót obywatelskich oraz zdradę ideałów kubańskich rewolucjonistów.

DSC00977

Widok na ulice Hawany z budynku muzeum.

Mimo wszystko Batista miał jednak poparcie części społeczeństwa (burżuazji i części klasy średniej, a także przejściowo części klasy robotniczej). Opozycja jednak mocno zyskiwała na wprowadzonych przez prezydenta-dyktatora ograniczeniach wolności wypowiedzi i wprowadzeniu wiosną 1953 roku cenzury prasy oraz prześladowaniu przeciwników politycznych.

DSC00992

I tutaj na scenę wkracza urodzony w 1926 roku Fidel Castro Ruz. Fidel, syn zamożnego właściciela plantacji trzciny cukrowej, ukończył studia prawnicze, osiągając bardzo dobre wyniki w nauce. Na uczelni szybko staje się rozpoznawalny dzięki swoim oryginalnym przemowom i poważnemu podejściu do swoich radykalno-demokratycznych przekonań. Bez ogródek krytykował skorumpowanych i dwulicowych polityków, dyskryminację rasową i dyktatorów innych państw. W 1950 roku został adwokatem, a dwa lata później kandydował w wyborach do parlamentu, które unieważnił zamach stanu Batisty.

Wbrew pozorom młody Castro nie był komunistą. W 1940 roku nastoletni wówczas Fidel wysłał list do prezydenta Stanów Zjednoczonych Franklina Delano Roosevelta gratulując mu reelekcji i deklarując swoje poparcie dla demokracji i sprzeciw wobec komunizmu. Jednocześnie prosił o 20-dolarowy banknot na pamiątkę. Otrzymał tylko podziękowania od departamentu stanu z informacją, że pieniędzy, niestety, nie mogą mu przysłać.

DSC00972

Polityczne poglądy Fidela krystalizowały się przez długi czas i kształtowały się pod wpływem różnych ideologii. Wpływ na niego wywarł zarówno kubański pisarz i poeta José Martí, francuscy myśliciele z XVIII wieku, ale również prace Marksa i Lenina. Jednak choć szanował dokonania kubańskich komunistów, to czuł nieufność w stosunku do polityków o takich sympatiach.

DSC00949

Muzeum rewolucji znajduje się w dawnym pałacu prezydenckim w którym urzędował także dyktator Fulgencio Batista. Pierwszym prezydentem, który go zajmował był Mario Garcia Menocal w 1920 roku. Kolejni używali go do 1959 roku. Po zakończeniu rewolucji przekształcono go w Muzeum Rewolucji oraz w mniejszym stopniu w muzeum porewolucyjnej Kuby.

Fidel imał się różnych metod aby walczyć z dyktaturą Batisty. Na początku chciał działać legalnie. Po zamachu z 10 marca 1952 roku Castro wystąpił do Sądu Najwyższego z oskarżeniem Batisty o pogwałcenie konstytucji z 1940 roku i nielegalne przejęcie władzy. Wniosek oczywiście został odrzucony przez zależne od dyktatora sądy, ale Castro zdobył pewną popularność w społeczeństwie.

DSC00973

W 1953 roku Fidel, wystąpił z programem znanym jako Manifest z Moncada do Narodu. Zawierał on postulaty obalenia dyktatury i przywrócenia konstytucji z 1940 roku, reformy rolnej, zniesienia bezrobocia, industrializacji wyspy, nacjonalizacji telefonów i elektrowni, udziału robotników w zyskach przedsiębiorstw, reformy oświaty i jej rozpowszechnienia na słabiej rozwiniętym obszarze, konfiskaty mienia zagarniętego przez malwersantów i złodziei pieniędzy publicznych.

DSC00974

Złoty telefon podarowany Batiście w 1957 roku przez ambasadora USA Gardnera. Jest on symbolem przepychu i zbytku. Pojawia się on m.in w drugiej części Ojca Chrzestnego.

Program ten, nie miał szansy na realizację, ze względu na zbyt słaby wpływ otoczenia Castro na społeczeństwo. Stąd Fidel zdawał sobie sprawę, że musi doprowadzić do wybuchu ogólnonarodowego powstania.

Rankiem 26 lipca 1953 roku grupa 165 rewolucjonistów pod wodzą Castro dokonała ataku na koszary Moncada w Santiago de Cuba. W tym samym czasie inna grupa zaatakowała budynki garnizonu w Bayamo. W Santiago planowano także zaatakować budynek sądu, prokuratury i szpital miejski. Akcja zakończyła się niepowodzeniem (więcej na temat tego wydarzenia postaram się opisać przy okazji wizyty w Santiago de Cuba podczas odwiedzin słynnych koszar).

DSC01008

Odnosząc dotkliwe straty część rewolucjonistów podała się. Castro wraz z garstką towarzyszy udało się uciec w góry Sierra Maestra. Wkrótce jednak zostają zaskoczeni podczas snu przez żołnierzy rządowych dowodzonych przez podporucznika Pedra Sarría. Sarría miał rozkaz natychmiastowego zabicia Castro ale go nie wykonał… znał bowiem Fidela z czasów studenckich i prawdopodobnie sympatyzował z jego ideami.

DSC01006

Scena przedstawiająca wyskakującego Fidela z działa samobieżnego (tego samego które stoi przed muzeum) używanego przez kubańskiego przywódce jako mobilnego sztabu dowodzenia podczas inwazji w Zatoce Świń.

Tak oto w 1953 roku Fidel wraz ze swoim bojownikami trafia przed oblicze sądu wojskowego. Jako absolwent prawa nie skorzystał z opcji obrony z urzędu ale postanowił bronić się sam. W państwie gdzie rządzą dyktatorzy w przypadku rewolucjonistów wyrok najczęściej jest jeden. Być może tylko dzięki zdolnościom oratorskim udało się uzyskać stosunkowo niskie wyroki dla rebeliantów. Oskarżeni zostali skazani na karę więzienia, Fidel Castro na 15 lat, jego brat Raúl na 13, pozostali otrzymali kilkuletnie kary pozbawienia wolności.

DSC00955

Wnętrze pałacu było urządzane przez nowojorskie studio Tiffanego. Był to jeden z ostatnich dużych projektów wnętrz ukończonych przez Louisa Tiffanego.

Podczas procesu Castro przyznał się do kierowania atakiem na Moncada, podkreślał jednak że była to ostateczność, gdyż metody pokojowe zawiodły. Podczas wystąpienia przed sądem wygłosił długą, oskarżającą dyktaturę mowę, którą zakończył słynnym zdaniem „Historia mnie uniewinni”.

Dzięki temu przemówieniu Castro stał się słynny nie tylko na Kubie, ale i na całym kontynencie. Stało się ono również fundamentem dla programu ruchu, który przyjął nazwę Ruchu 26 Lipca (Movimiento 26 de Julio, M-26) – od daty ataku na koszary.

DSC01020

Po wygranych (sfałszowanych) wyborach w 1954 r Batista poczuł się na tyle mocno (a jednocześnie chciał zyskać w oczach społeczeństwa), że postanowił zgodzić się na liczne żądania uwolnienia więźniów M-26. 15 maja 1955 na mocy ustawy o amnestii Fidel i jego towarzysze zostają wypuszczeni na wolność.

DSC00986

Castro po opuszczenie więzienia pozostaje jednak po czujnym okiem ludzi dyktatora. Z powodu braku swobody w kontynuowaniu swojej działalności, w lipcu 1955 roku, postanawia wyemigrować do Meksyku.

Czas emigracji zostaje jednak przez niego wykorzystany bardzo sumiennie. W marcu 1956 roku powstaje manifest ruchu (oparty na programie “Manifestu z Moncado do Narodu”), jednocześnie Fidel stara się pozyskiwać środki na dalszą walkę. Intensywnie prowadzi działalność propagandową w USA i Ameryce Łacińskiej. Wielokrotnie odwiedza także USA aby pozyskiwać środki materialne oraz ochotników wśród kubańskiej emigracji.

W Meksyku poznaje też argentyńskiego lekarza, Ernesto Che Guevarę, a także weterana wojny domowej w Hiszpanii, pułkownika armii republikańskiej Alberto Bayo. Od tego ostatniego oddział Fidela Castro uczy się zasad wojny podjazdowej. Pułkownik przekonywał Castro i jego towarzyszy do taktyki partyzanckiej, argumentując, że otwartej wojny z Batistą nie są w stanie wygrać.

DSC00979

Woskowe figury rewolucjonistów partyzantów Camilo i Che…

Batista nie zapomniał jednak o słynnym rewolucjoniście i opłacał meksykańską policję aby ścigała buntowników. Przyniosło to rezultaty w czerwcu 1956 roku, kiedy to obóz Kubańczyków najechała meksykańska policja. Zarekwirowała ona broń i aresztowała rewolucjonistów pod zarzutem przygotowywania rewolucji w innym kraju. Castro po raz kolejny wykorzystał zatrzymanie jako szansę na zyskanie rozgłosu. W wywiadach mówił, że został zatrzymany bez powodu i poddany torturom. Doniesienia prasowe wywołały falę protestów społecznych co doprowadziło do szybkiego zwolnienia konspiratorów.

DSC00966

W listopadzie Fidel podpisał porozumienie o współdziałaniu z kubańskim, studenckim Dyrektoriatem Rewolucyjnym. Datę inwazji na Kubę jawnie wyznaczono na 30 listopada. Batista wiedział o planowanej inwazji, jednak nie wierzył w jej powodzenie.

DSC00947

Samojezdne działo, które wg opisu zostało użyte przez samego Fidela do zatopienia amerykańskiego statku transportowego Houston użytego podczas inwazji w Zatoce Świń. Według amerykańskiej wersji statek został mocno uszkodzone przez ogień z samolotów.

Członkowie M-26 przebywający na wyspie mieli wywołać powstanie dokładnie 30 listopada, w dniu przybycia Fidela i jego oddziału na wyspę, atakując posterunki i garnizony policji oraz wojska. Walki szybko zostały jednak stłumione przez przeważające i dobrze uzbrojone siły kubańskiego dyktatora.

DSC00959

Sala balowa dawnego pałacu zwana „Salą Luster” (Salón de los Espejos) jest imitacją podobnej stali znajdującej się w francuskim Pałacu Wersal, zbudowanego w XVII wieku przez króla Ludwika XIV znana jako najpiękniejszy sala pałacowa na świecie.

DSC00956

W tym czasie Castro i jego 81 towarzyszy płynąc z Meksyku jachtem „Granma” natrafili na burzę i utknęli na mieliźnie w pobliżu prowincji Oriente. Ostatecznie spóźnili się, dotarli, kiedy powstanie zakończyło się już klęską.

DSC00985

„Arka Wolności” (El arca de la Libertad) – mural stworzony przez 15 kubańskich artystów prezentujący legendarny jacht Granma, którym przypłynęli rewolucjoniści z Meksyku. Mural zaprezentowany został Fidelowi na jego 80 urodziny.

Wojsko Batisty czekało już z zasadzką na oddziały Castro. Większość rewolucjonistów zginęła na miejscu, wielu zostało schwytanych, jedynie Castro i jedenastu jego towarzyszy zdołali wymknąć się z pułapki (wśród nich byli Che Guevarra, Camilo Cienfuegos, i brat Fidela, Raul). Dwunastu „Apostołów Rewolucji”, jak nazywa się ich w kubańskiej mitologii rewolucyjnej, uciekło w pobliskie góry Sierra Maestra.

DSC00969

Trójka ojców rewolucji kubańskiej (od lewej): Ernesto Che Guevara, Fidel Castro i Camilo Cienfuegos. Zwróćcie uwagę, że każdy z nich miał charakterystyczne nakrycie głowy (od samego początku elementy które mogły zostać wykorzystane do budowania legendy rewolucjonistów miały znaczenie – dobry PR wsparty propagandą to podstawa każdej dyktatury).

Z tej nielicznej grupy rewolucjonistów powoli rozwinęła się partyzancka armia. Na początku jednak największe znaczenie miało zdobycie poparcia ludności zamieszkującej tereny wokół Sierra Maestra. Zdobyli je pracą u podstaw. Partyzanci (guerrilleros) alfabetyzowali chłopów, leczyli ich rodziny w skleconych naprędce ośrodkach zdrowia, wprowadzali reformę rolną. W 1958 roku rozpoczęło pracę Radio Powstańcze.

DSC01021

Członkowie Ruchu 26 Lipca w większych miastach, prowadzili akcje propagandowe, mające na celu zdobycia pieniędzy dla ukrywających się w górach partyzantów. Ze swej strony Castro postanowił wykorzystać prasę amerykańską. Zapraszał do swojego obozu w górach dziennikarzy z USA, nadając mu wygląd wielkiej placówki sztabowej, gdzie działa niezliczona ilość partyzantów.

DSC00994

Liczne artykuły, jakie ukazały się w amerykańskich gazetach, przyniosły Fidelowi Castro dużą popularność. Co skutkowało napływem pieniędzy z wielu stron. Począwszy od kubańskich emigrantów z Florydy, przez podatki nałożone przez Castro dla zamieszkujący okolice Sierra Maestra plantatorów trzciny cukrowej i przedsiębiorców, po wsparcia takich krajów jak Związek Radziecki, który przesyłał partyzantom pieniądze z tajemniczych kont z krajów Ameryki Południowej.

DSC00987

Amerykańscy urzędnicy nie wiedzieli zbyt wiele o działalności Ruchu 26 Lipca. Popierająca Castro prasa sprawiała jednak, że Departament Stanu USA był skłonny zaakceptować nieuchronność rewolucji na Kubie i wycofać swoje poparcie dla rządzącego w Hawanie dyktatora. Była to też okazja dla Amerykanów aby zastąpić Batistę popularnym przywódcą głoszącym hasła trafiające do mas Kubańczyków.

Co ciekawe CIA od 1957 roku zaczęła zasilać finansowo M-26. Mógł o tym nie wiedzieć ani Fidel Castro, ani urzędujący prezydent USA, Dwight David Eisenhower. W ten sposób, pomimo nadal obowiązującego paktu o pomocy i obronie, Stany Zjednoczone popierały obie strony konfliktu.

DSC00990

Rincon de los cretinos” (Zakątek kretynów) – karykatury prezydentów: Batisty (Kuba) oraz amerykańskich: Reagana, G. Busha i W. Busha. Obok każdego z „kretynów” widnieje tabliczka z drwiącymi „podziękowaniami” za wkład w rewolucję.

Na przełomie 1957 i 1958 roku rebelianci kontrolowali już 5000 km2 obszaru. Broń otrzymywali nie tylko od swoich lokalnych zwolenników. Kreml w specjalnej operacji dostarczył rewolucjonistom niemieckie karabiny z czasów drugiej wojny światowej.

Działania propagandowe były prowadzone na tak dużą skalę, że Ruch 26 Lipca szybko zdobywał nowych członków, a oddziały Batisty zaczęły przyjmować bierną postawę. Wszystko to doprowadziło do zmiany stosunku USA do Kuby, czego przykładem było zawieszenie, w marcu 1958 roku, dostaw broni dla strony rządowej. Mimo to Waszyngton nadal utrzymywał misję wojskową w Hawanie, która wspierała reżim Batisty, a nawet zachęcał Wielką Brytanię i Jugosławię do dalszego wysyłania broni i amunicji na wyspę.

DSC01024

W muzeum można oczywiście znaleźć wiele pamiątek po rewolucyjnych. Tutaj przedmioty należące do pięciu kubański bohaterów. Antyterrorystów uwięzionych niesprawiedliwie w północno amerykańskich więzieniach.

Przełomową datą dla rewolucji kubańskiej jest rok 1958, wówczas to gwałtownie zaczął narastać opór przeciw dyktaturze, a w kwietniu podjęto próbę obalenia reżimu Batisty przy pomocy strajku generalnego. Strajk, mający miejsce w atmosferze terroru, udał się jedynie częściowo. Jego porażkę rekompensowała jednak coraz lepsza sytuacja partyzantów, którzy zyskali uznanie w oczach robotników, którzy przyłączyli się do rewolucjonistów.

DSC00999

Replika jachtu Granma przechowywana jest za ogromną kryształową szybą i chroniona 24 godziny an dobę, prawdopodobnie po to aby nikt nie stłukł szyby i nie próbował popłynąć do brzegów Florydy 😉

Wiosną 1958 Castro zdecydował o przerzuceniu części oddziałów z bezpiecznej bazy w Sierra Maestra w góry Sierra del Cristal i Sierra de Nicaro. Szybko utworzono kolejne fronty w innych częściach kraju. Szczególne znaczenie miało zorganizowanie polowego lotniska w pobliżu Manzanilla. Powstały most powietrzny, pozwolił na zasilanie rewolucjonistów bronią i amunicją, a także środkami medycznymi oraz innym niezbędnym zaopatrzeniem.

DSC01017

Castro zdawał sobie sprawę, że powodzenie rewolucji zależy od poparcia ludności miejscowej. Powołał więc polowe trybunały rewolucyjne, które wydawały wyroki w przypadkach przestępstw popełnianych na ludności cywilnej. W historii Kuby taka postawa wobec chłopów była czymś nowym, a jej skutkiem było rzeczywiste zaangażowanie ludności po stronie rebeliantów. Tworzyli oni siły nazwane później Armią Powstańczą.

W maju 1958 roku wojska rządowe w liczbie 10 tysięcy żołnierzy wspieranych przez lotnictwo i pojazdy pancerne, rozpoczęło operację Verano, mającą na celu zniszczenie oddziałów partyzanckich. Castro ponownie sięgnął do propagandy. Na plany militarne dyktatora odpowiedział manifestem, w którym próbował nakłonić żołnierzy do przejścia na stronę Armii Powstańczej.

DSC01001

Walki partyzanckie to zabawa w kotka i myszkę… wypierani rewolucjoniści cofali się w coraz wyższe rejony gór, dodatkowo wspierała ich miejscowa ludność. Ostatecznie operacja zakończyła się na przełomie lipca i sierpnia, armia Batisty straciła około 1500 żołnierzy, z czego większość przeszła na stronę rebeliantów.

20 lipca w Caracas podpisano porozumienie o współpracy dziewięciu partii i organizacji politycznych. Do porozumienia nie przystąpili kubańscy komuniści, krytykujący Castro już podczas nieudanego ataku na koszary Moncada, jak i później, wątpiąc w skuteczność i powodzenie jego działalności. Na mocy porozumienia powołano do życia Cywilny Front Rewolucyjny.

DSC00995

13 marca 1957 r. grupa studentów uniwersytetu szturmowała Pałac Prezydenta w celu stracenia dyktatora Fulgencio Batisty. Atak nie powiódł się i większość młodych napastników zostało zabitych. Wciąż można zobaczyć dziury od kul z tego ataku, które pozostały w holu budynku.

Pod koniec lata 1958 roku ofensywa wojsk Batisty załamała się, a oddziały powstańcze przystąpiły do kontrofensywy. Dwie kolumny dowodzone przez Che Guevarę i Camilo Cienfuegosa wyruszyły ku Hawanie. Do historii rewolucji przeszła wielka bitwa z ostatnich dni grudnia, która miała miejsce pod miejscowością Santa Clara, zakończona zdobyciem miasta.

DSC01022

Pojazd opancerzony powstały na podwoziu traktora wyposażony w miotacz płomieni. Skonstruowany został przez pracowników cukrowni w Yaguajay, w prowincji Sancti Spiritus. Został użyty przez Camillo Cienfuegos w szturmie na garnizon w tym mieście.

W tym samym czasie głównodowodzący operacją Verano gen. Cantillo spotkał się z Fidelem. Jako przywódca spisku wojskowego uzgodnił z przywódcą powstania szczegóły dokonania przewrotu i aresztowanie Batisty. Generał po powrocie do stolicy poinformował jednak dyktatora o spotkaniu. (Tutaj wersje są sprzeczne niektórzy twierdzą, że Batista jednak zwęszył spisek). W konsekwencji rano 1 stycznia 1959 roku Batista, z rodziną i najbliższymi współpracownikami, przy pomocy wiernych generałów, opuścili wyspę (dostali azyl na Dominikanie).

DSC01015

Dziwne spojrzenie wojskowego wynikało prawdopodobnie z faktu, że na Kubie nie można fotografować służb mundurowych… dowiedziałem się o tym dopiero po powrocie (w międzyczasie zrobiłem jeszcze zdjęcie policjanta, który również podejrzliwie się mi przyglądał)

DSC01012

Formalnie władzę na Kubie objął mianowany naczelnym wodzem gen. Cantillo, który powołał juntę wojskową. Miała ona przeprowadzić wybory, a następnie oddać władzę cywilom. Castro nie zamierzał do tego dopuścić, nakłonił Zjednoczony Krajowy Związek Robotniczy do ogłoszenia strajku powszechnego, który uniemożliwił podjęcie jakichkolwiek skutecznych działań, zmuszając juntę do kapitulacji.

DSC00967

Pracownica muzeum… nie, nie w czasie strajku 🙂

Wiele osób związanych z reżimem Batisty usiłowało jak najszybciej wydostać się z Kuby. Samoloty i promy opuszczały wyspę przepełnione, setki uciekinierów lądowało na Florydzie. W tym samym czasie do stolicy zbliżali się już pierwsi bojownicy rewolucji, pod wodzą Che Guevary i Camilo Cienfuegosa. Tłumy Kubańczyków witały powstańców, niosąc flagi Ruchu 26 Lipca. Następnego dnia, 2 stycznia 1959 roku, Fidel Castro wyruszył w kierunki Hawany.

DSC01023

Zwyciężając Batistę, Castro obiecał ludziom sprawiedliwość i wolność. Wszędzie witały go tłumy rozentuzjazmowanych ludzi, a Castro wygłaszał niezliczoną ilość przemówień. Do stolicy dotarł 8 stycznia. Przemawiając do hawańczyków, stwierdził:

„Tyrania została obalona. Radość jest ogromna. Jednakże mamy jeszcze wiele do zrobienia. Nie oszukujmy się, sądząc, że w przyszłości wszystko będzie proste. Być może przyszłość okaże się znacznie trudniejsza”.

DSC00988

Rewolucja dobiegła końca. W jej trakcie zginęło ok. 30 tysięcy osób, przede wszystkim były to ofiary terroru, stosowanego przez obie strony konfliktu.

DSC00963

Co ciekawe zaraz po zwycięstwie rewolucji amerykańska prasa traktowała Castro życzliwie. Jednak CIA uznała, że trzeba wyjaśnić, czy nie ma on powiązań z komunistami. W kwietniu Castro na zaproszenie American Society of Newspaper Editors odwiedza USA. Ówczesny prezydent Eisenhower nie chciał się spotkać z Castro, zlecił jednak wiceprezydentowi Nixonowi nieformalne spotkanie z Fidelem. Po trzech godzinach rozmowy, Nixon zdumiony indolencją Fidela w sprawach gospodarczych powiedział mu, że wielki talent przywódczy to nie wszystko, a przywódca nie powinien słuchać ulicy. Fidel w czasie tej rozmowy powtarzał, że odchodzi od demokracji na życzenie suwerena…

W notatce do prezydenta, Nixon napisał, że Fidel odegra ogromną rolę w życiu Kuby, a może i całej Ameryki Łacińskiej, i że jest prawdopodobnie kryptokomunistą. A poza tym to megaloman i dyktator.

DSC00989

Oryginalny Ruch 26 Lipca był anty-dyktatorski i rewolucyjny, jednak było to przed obaleniem Batisty. Gdy Castro w 1959 zostaje premierem Kuby, wszystkie najważniejsze instytucje jak kongres, partie i organizacje społeczne, armia i policja zostają rozwiązane. Zaczynają się prześladowania „wrogów rewolucji” (z własnego doświadczenia dobrze wie, że wrogom politycznym nie udziela się amnestii). W celu zdobycia kontroli nad społeczeństwem w 1960 utworzono Komitety Obrony Rewolucji. Już od 1959 nowe władze zapoczątkowały nacjonalizację gospodarki, zwłaszcza własności kapitału zagranicznego (słynne amerykańskie oldtimery są na Kubie, bo zostały skonfiskowane Amerykańskim obywatel po rewolucji) i realizację reformy rolnej bez odszkodowań. W polityce zagranicznej doszło do zbliżenia z ZSRR. Działania te spotkały się z kontrofensywą ze strony USA, które w 1960 wprowadziły (utrzymane do dzisiaj) embargo handlowe, a 1961 zerwały z Kubą stosunki dyplomatyczne…

Muzeum Rewolucji samo w sobie, bez znajomości kontekstu historycznego, jest raczej średnio interesujące… ale po bliższym zapoznaniu się z kontekstem ekspozycji przypomina, że podróże kształcą, a historia uczy, że ludzkość niczego się z niej nie nauczyła…

Pełna galeria (61 zdjęć)

P.S. Wszystkie wpisy poświęcone wycieczce na Kubę opatrzone są tagiem Buenos Dias Cuba

P.P.S Tekst powstał w oparciu o artykuł Marzeny Ostrowskiej – Przyczyny i przebieg rewolucji kubańskiej oraz historia Ruchu 26 Lipca.

Reklamy
  1. Brak komentarzy.
  1. No trackbacks yet.

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s

%d blogerów lubi to: