Strona główna > Foto, Wydarzenia > Biennale Sztuki Wenecja: Personal Structures (Palazzo Bembo)

Biennale Sztuki Wenecja: Personal Structures (Palazzo Bembo)

8 października 2017 Dodaj komentarz Go to comments

Choć na oficjalnej mapie Biennale Sztuki Współczesnej w Wenecji wystawa w Palazzo Bembo firmowana była nazwiskiem Denisa Defrancesco nie była ona poświęcona wyłącznie pracom tego artysty. Była to bowiem jedno z trzech miejsc (dwa pozostałe to Palazzo Mora oraz Giardini Marinaressa), gdzie Fundacja GAA prezentowała ekspozycję “PERSONAL STRUCTURES – open borders” („STRUKTURY OSOBISTE – otwarte granice”). Prezentuje ona artystów zarówno tych o międzynarodowej renomie jak i mniej znanych, będąc przekrojem tego, co dziś można uznać za sztukę współczesną.

DSC00602

Wybrani twórcy pochodzą z wielu różnych części świata, różnych kultur, czego efektem są bardzo odmienne dzieła sztuki. Choć na pierwszy rzut oka poszczególne dzieła mogą wyglądać zupełnie inaczej, to każdy z artystów prezentuje własną subiektywną, osobistą ekspresję refleksji nad pojęciami: Czas, Przestrzeń i Istnienie.

 

DSC00528

DSC00567

Anuar Haff endi – „Tectonic Deliquesce” to prace, w których artysta bada ideę pejzażu płynnego. Ta praca przedstawia nieokreślony, fikcyjny obraz miejski lub panoramę, zredukowany do podstawowych kształtów geometrycznych, które działają jako poszczególne elementy i słowa nanoszone na kratownice, okna i elementy architektoniczne inspirowane miejscową architekturą. Praca ta to projekt ewoluujący, który ma być prezentowany w różnych miejscach, w której poszczególne składniki będą się zmieniać, mutować lub zastępować podczas podróży, co odzwierciedla zmieniającą się twarz globalnego środowiska miejskiego, pod naciskiem późnego kapitalizmu i technologii cyfrowych. Jest to metafora miasta, które jest żywe, ale spłaszczone do fasady. Rośnie i rozwija się, migrując, konstruując i dekonstruując swoje części, aby reagować na nowe otoczenie.

DSC00568

Leonor Anthony – jak sam mówi jego sztuka ma sprowokować introspekcję na nasze poglądy na historię, skąd przybyliśmy, gdzie jesteśmy i gdzie chcielibyśmy być; jego celem jest inspirowanie. Stara się zwrócić uwagę na przeszłe i obecne zakłócenia i okoliczności, które doprowadziły do obecnego kryzysu masowych więzień, brutalności policji i jego skutków dla interakcji rasowych na naszym świecie.

Wystawa przedstawia przede wszystkim najnowsze prace artystów żyjących, stworzone specjalnie na potrzeby wystawy, specyficzne dla danego miejsca lub zaczerpnięte z istniejących zbiorów artysty. Niektóre pokoje w pałacu poświęcone są prezentacji jednego artysty, inne natomiast łączą w sobie projekty i prace kilku z nich.

 

DSC00590

DSC00591

Graham Hay na pierwszym planie „Critical Mass” Publiczność współczesna w momencie kiedy staje przed wymagającym dziełem stawia pytanie „czym jest sztuka”? Każda dyskusja i debata na ten temat jest złożona i teoretyczna. Nieumiejętności komunikacyjne między dziełem a widzem występują z powodu języka i różnice kulturowe. Aby uniknąć tej złożoności, artysta zadał konkretne pytanie:”. Kim są artyści? ” Na potrzeby biennale Graham wykonał tysiące rzeźb porcelanowych, dodając do nich wysoki na 2,5 m szkielet wspierający. Ponad 2000 rzeźb jest oznaczonych stroną www lub mediami społecznościowymi artystów. Mogą być one używane przez widzów do picia Prosecco, jako pamiątki albo aby poznać i skontaktować się z artystami.

DSC00592

DSC00593

Jing Liang – „Moje obrazy są pracami w toku, tylko krokami w kierunku zakończenia mojej podróży.” (The Black Void Series)

Wyraziste przekazy nadają każdemu z pomieszczeń bardzo specyficzny charakter. Wystawa prezentuje szeroką gamę mediów artystycznych: wideo, rzeźby, obrazy, rysunki, zdjęcia i instalacje. Ponieważ ponad 200 uczestniczących w projekcie artystów wywodzi się z bardzo zróżnicowanych kultur reprezentujących ponad 40 krajów, a także w różnym wieku, tematy Czas – przestrzeń – Istnienie podkreśla się z niecodziennego, bardzo osobistego punktu widzenia.

DSC00601

Avner Sher – „Jerozolima, 950 mkw. to moja interpretacja napięcia między skomplikowaną przeszłością a zawirowaniami teraźniejszości Jerozolimy w geografii duchowej i miejskiej.” Przez ostatnie kilka lat studiowałem mapy i włączałem je do mojej praktyki artystycznej. Skupiam się przede wszystkim na mapach Starego Miasta Jerozolimy. Szczególnie pociąga mnie maleńki obszar w samym sercu miasta, zaledwie 950 metrów kwadratowych wypełnionych nieskończoną ilością historii, emocji, świętości i niestety przelewu krwi. Ten mały obszar jest połączony z świętymi miejscami do trzech religii i przyciąga miliony pielgrzymów z całego świata. To właśnie w tym obszarze przez tysiące lat tak wiele narodów, religii, imperiów, plemion i królestw walczyły ze sobą przez tysiące lat. Tak wielu ludzi w przez wieku wracało, aby walczyć o kontrolę nad tym maleńkim terytorium: Żydzi, Egipcjanie, Rzymianie, chrześcijanie, muzułmanie, bizantyjscy, Persowie, krzyżowcy, Kurdowie, Turcy i inni. Miliony zamordowano i wiele innych cierpiało z powodu tych wojen. W mojej instalacji łączę emocjonalne i religijne znaczenie tego obszaru z powodowanymi przez niego dewastacjami. Instalacja składa się z 2 elementów: „Mapy Jerozolimy” na górze i „Spolia” na dole. Oba te elementy odnoszą się do złożoności Jerozolimy. Górna cześć oparta jest na starożytnych i aktualnych mapach. Dolna część dotyczy procesów niszczenia, budowy i gojenia. Ta część instalacji prowadzi dialog z tradycją, gdzie części starożytnych zniszczonych budynków są ponownie wykorzystywane do budowy nowej struktury. Rezultatem jest krajobraz pamięci i fantazji.

DSC00604

DSC00605

DSC00606

Wystawa Fundacji GAA „STRUKTURY OSOBISTE – otwarte granice” ukazuje zarówno podobieństwa i różnice pomiędzy Europejczykami, w dialogu z dziełami spoza Europy. Ponadto wystawa pobudza bardziej świadomy związek widza z jego codziennym otoczeniem, zmierzającym do zwiększenia świadomości własnej osobowości jako istoty ludzkiej, na którą wpływa określona Kultura w czasie i przestrzeni.

DSC00529

Camomile Hixon – Open Future przedstawia alternatywną perspektywa problemów, które wydają się nierozwiązywalnymi. Instalacja pozwala widzowi patrzeć na Ziemię z Księżyca, która przyjmuje formę jednorożca, a kraje i miasta naszego świata pokrywają płuca i serce tego stworzenia, aby stało się konieczną częścią jego całości. Miejsca na Ziemi zostają przemianowane aby wnosiły wkład w promowanie jedności. Patrząc z perspektywy Księżyca, nie jesteśmy już uwięzieni w małostkowości naszej indywidualnej świadomości. Z tej perspektywy, nowe imię Brazylii staje się Mądrością Nieograniczoną, Tybet – Przełomowym Przebaczeniem, a Afryka Wieczną Transformacją. Nasz wspólna przyszłość zależy od wzajemnego zrozumienia wśród ludzi i narodów, co jest możliwe tylko dzięki otwartemu dialogowi. Pojęcie jednorożca jako siły dobra, przejawu nieskończonych możliwości, ponad osądami, poza rasą, istniejącej w otwartej przestrzeni poza religią. Obecny w większości krajów świata wszechobecny jednorożec jest bytem, który może magicznie rozbroić konflikt, promując początkowo zabawny dialog, który staje się podstawą do dalszego zrozumienia.

DSC00531

Thomas Ruf – Fotografia Thomasa Ruffa przedstawia możliwości wybranego medium, gdyż używa on cyfrowej manipulacji dla jednego podmiotu i archaicznych technik ciemniowych dla drugiego. Ruff pracuje seryjnie, tworząc określone prace, których tematyka obejmuje puste wnętrza domów, obrazy międzyplanetarne uchwycone przez NASA, abstrakcje modernistycznej architektury, trójwymiarowe komputerowo generowane pop obrazy czy ukrytą pornografię. Ruff koncentruje się na estetyce i procesie, budując eklektyczny twór nie określony przez gatunek, metodę lub temat, ale raczej przez ostre obrazy, konceptualną seryjność podmiotu i mądrą subwersję drukowanego obrazu. W przemyślanym podejściu do środków i możliwości fotografii Thomas Ruff zgłębia różnorodny wachlarz tematów, który znajduje odzwierciedlenie w szerokiej gamie stosowanych przez siebie technik: analogowe i cyfrowe ekspozycje artysty istnieją, obok generowanych komputerowo obrazów, zdjęć z archiwów naukowych, obrazów pochodzących z gazet, czasopism i internetu. Thomas Ruff pojawił się w książce…

DSC00533

Li-Jen Shih – Powrót króla Rhino, koła życia. W starożytnej historii Chin nosorożec jest najbardziej czczonym zwierzęciem swoich czasów. Duchowo nosorożec może komunikować się z duszami ludzkimi, czytając ich umysły i to stało się tematem moich artystycznych kreacji. Wykorzystując wizerunek nosorożca, nasze kulturalne tło podkreśla i promuje tradycyjne chińskie idee integracji nieba i ziemi. Aby kontynuować ideę tego stwierdzenia, należy znaleźć równowagę między człowiekiem a przyrodą w celu dostarczenia pozytywnej energii miłości i stworzenia symbolu duchowej komunikacji podobnej do więzi łączącej kochanków.

DSC00534

W czasach starożytnych ludzie wierzyli, że nosorożec nie tylko symbolizuje nicość duszy; ale także reprezentowała uporczywe siły upartej brutalnej potęgi, co bardzo dobrze ilustruje osobiste doświadczenia artysty.

DSC00536

Nosorożec jest uznawany jest za jeden z gatunków zagrożonych wyginięciem. Celem artysty jest wykorzystanie wszelkich możliwości, aby wyrazić niebezpieczeństwa współczesnego środowiska życia ludzkości. Tak poważne tematy powinny być podejmowane przez sztukę, a dzieło to odzwierciedla zestawienie pomiędzy agresywnymi i środowiskowymi kwestiami poprzez szkody, jakie wyrządza ludzkość samej sobie. Dawniej ludzie otrzymywali wszystko od natury, ale teraz nadszedł czas, aby ludzie nauczyli się, jak oddać naturze to co od niej dostali i zrozumieć pokojowe współistnienie z nią. Dla mnie nosorożec jest nie tylko obrazem animalizacji, uosobienia, ale także środowiskiem naturalnym. Chciałbym wyrazić głęboką troskę o losy ludzkości, aby rozbudzić empatię widzów i dotknąć ludzkiej duszy.

DSC00537

Życie istnieje pomiędzy duchem a materią. Arystoteles w swojej pracy „De Anima”, przedstawił trzy odmiany ducha, która zawiera duszę roślinną, zwierzęcą i rozumną. Ludzkość jest na szczycie wszystkich gatunków, które przetrwają na tej planecie, a pierwiastek duchowy staje się arbitrem tych ludzi, którzy sami kreują okrucieństwo do życia. To właśnie ta dusza może zmienić bieg ludzkiej historii, aby nigdy nie wykorzystywać dzikich zasobów roślinnych i zwierzęcych dla osobistych korzyści w ludzkim społeczeństwie. Zgodnie z czerwoną listą gatunków zagrożonych wyginięciem istnieje około 11046 form życia, w tym roślin i zwierząt, które stoją w obliczu wymarcia.

DSC00538

DSC00539

DSC00546

Kim Wan

DSC00547

DSC00549

Peter J. Rosman EUREKA OZ. Chwila jasności. Prace artystów są obecnie uważane za przedmiot spekulacji, podobnie jak akcje i udziały. Sztukę kupuje się w celu przetrzymania i sprzedaży w późniejszym okresie, gdy rynek sztuki zmienia się, a dzieła artysty są notowane jako towar w pozycji „kup, sprzedaj bądź trzymaj”. Eksponaty przypominające ATM (Bankomat) stały się maszyną Art Trading Machine (Maszyna do sprzedaży sztuki), łączącą galerie i sale aukcyjne na całym świecie. Wewnątrz każdego szklanego pojemnika ATM znajdują się otwarte strony książek zawierające walutę współczesnych mediów.

DSC00550

DSC00554

Vita Buivid – ćwierć wieku minęło od czasu usługi „Photo by mail”, która była w tym czasie wyjątkowa. Losowi fotografowie uliczni, są źródłem żywej pamięci wysyłanej zwykłą pocztą. Gogol w latach 30. XX wieku stworzył powieść zatytułowaną „Nevsky Ave”, W powieści Gogol opisuje Aleję Newskiego, centralnie położoną w Sankt Petersburgu, i jej mieszkańców. Opowieść opisuje uroki fantazyjnej ulicy, ale przepełniona jest kiczem i groteską, typową dla dzieł Gogola. I w pewnym sensie nic się nie zmieniło: Aleja Newskiego stała się samą kapsułą czasu. Ludzie przechodzą przez nią, zmienili się tylko powierzchownie, choć moda nieco się zmieniła to materia duchowa i archetypy są podobne. Instalacja fotograficzna „Nevsky Ave” odwołuje się do utopijnej perspektywy niedawnej przeszłości. Typy portretowe postrzegane są jako odbicia w witrynach sklepowych. Najbardziej istotni bohaterowie zostali wydrukowani w większej skali. Pojawiające się rusztowania i ramy obrazów to nawiązanie do Wenecji, która wydaje się być ciągle odnawiana. Podłoga wypełniona jest warstwami zdjęć w rozmiarze pocztówkowym. Widzowie poruszają się nad nim po deskach drewnianych jak nad kałużami. Ta technika była używana od XIX wieku w Petersburga, gdzie na głównych ulicach powstawały drewniane ciągi komunikacyjne podczas ulewnych deszczów a także w Wenecji, w okresie podtopień Wenecji. Błyszczące obrazy zalewają przestrzeń instalacyjną, pozostawiając widza jedynie ograniczone możliwości poruszania się, ściśle regulowane względem geograficznych desek. Wiele miast może dzielić się doświadczeniami zalewania przez ludzi, ale tylko nieliczne dzielą się z sobą duchem mieszającego się tłumu. Pałace i kanały, widoki na fasadę i ciemniejsze tylne uliczki są tak powszechne w obu miastach. Czy wiesz, że Sankt Petersburg nazywany jest czasami Północną Wenecją?

DSC00558

Johann Feilacher…?

DSC00562

DSC00564

Sarah Choo Jing – W XXI wieku dawna placówka handlu kolonialnego stała się jedną z najbardziej widocznych w historii Azji sukcesów. Starannie zarządzana gospodarka i rozwinięta, niemalże perfekcyjna tkanka miejska to tylko najbardziej widoczne elementy postkolonialnego triumfu wyspy. Sztuka Proroka Sarah Choo to panoramiczny obraz wideo. Tłem akcji jest wąska aleja, z wszechobecnymi szeregami sklepów, które charakteryzują dziedzictwo wyspiarskich dzielnic Chinatown, Little India, Kampong Glam. Anonimowy krajobraz otwierający się na zaplecza pralni, barów, restauracji, salonów z masażem i innych budynków klasy pracującej. Oto antyutopia, druga strona tego czym jest Singapur w XXI wieku.

DSC00566

DSC00569

Widok z jednego z okien pałacu na podwórko.

DSC00570

DSC00571

Olga Krokhicheva – Jak realny jest świat wirtualny i co może być jednym z kryteriów tej rzeczywistości? Czy powrót do „przedtem” możliwych czy wirtualna rzeczywistość jest następnym istotnym etapem ewolucji, jak lustro, ekran pokazujący odbicie rzeczywistości; przeniesienie świadomości z fizyczności w świat cyfrowy? Łącząc sześć samodzielnych obrazów, artystka opowiada historię interakcji, gdzie dwie fale impulsów przedstawiają rzeczywistość i wirtualny świat jako odbicie.

DSC00573

Jiang Heng

DSC00574

DSC00579

DSC00580

Denis Defrancesco jest Francuzem ma 62 lata i postanowił mieszkać w Pradze. To, co nam pokazuje, to zaproszenie do swojej fantazyjnej wersji życia. Denis jest fotografem, malarzem tworzy też rzeźby. Jego praca jest podróżą, która nikogo nie pozostawia obojętne, Jego prace są świeże, dociekliwe, czasami prowokujące. Są pełne Życia, naszego Życia, jeśli zgodzimy się wejść do niego i dopuścić go do nas.

DSC00582

DSC00583

DSC00584

DSC00585

DSC00586

Odwiedzenie wystawy to również możliwość spojrzenie na Wenecję z innej perspektywy.

DSC00587

DSC00589

DSC00595

Susan Seubert – Zbadanie egzystencji jest centralnym tematem serii. Portrety osób z głowami owiniętych plastikiem ilustrują akty uduszenia. Wysoce odbijająca, niemal lustrzana powierzchnia pracy dodaje performatywnych aspektów utworu: obraz widza odbija się, oferując przestrzeń do kontemplacji samo-uduszenia. W 2016 roku wzrost rasistowskiej, ksenofobicznej, seksistowskiej, skrajnie prawicowej atmosfery politycznej w roku elekcji prezydenta USA głęboko przygnębiło autorkę. Zmianę klimatu zarówno w sensie dosłownym, jak i figuratywnym zanegowane jako oszustwo. Kłamstwa i fałszywe wiadomości zostały zaakceptowane jako „codzienna polityka”. „Wydało mi się, że Ameryka zdusiła wszystkie pozytywne ideały z przeszłości które były ważne”. Depresja i ból emocjonalny zmobilizowały artystkę do zbadania tego problemu i przedstawienia go wizualnie jako samobójstwo. To dzieło powstało jako bardzo osobiste studium samobójstwa. Jednym z objawów poznawczych jest wiara, że ​​śmierć jest jedynym sposobem na zakończenie bólu emocjonalnego, który jest nie do zniesienia . Poza obrazową reakcją na obecny kontekst polityczny Stanów Zjednoczonych te portrety służą też jako metafora dla wieku plastiku. Od masowej konsumpcji napędzanej kartami kredytowymi po wielkie plamy na oceanach, nasza planeta dosłownie dusi się plastikiem. Obrazy te starają się uchwycić i zilustrować ostateczną chwilę ludzkiego wyboru pomiędzy byciem i nicością.

DSC00596

Kimberley Gundle – Instalacja ta czci fizyczną manifestację maazajskiego piękna kulturowego, głęboko zakorzenionego zarówno w ziemi, jak i duszach. Instalacja zastanawia się zarówno nad śmiałością, jak i kruchością istnienia Maasai, szczególnie w kontekście zmieniającego się świata. Portrety wykonane są z gliny, podobnej do tej występującej w glebie, z której Maasai formują swoje domy. Jednocześnie, umieszczając każdy ceramiczny portret w owalnej oprawie, nawiązuję do historycznych portretów europejskich, które często przedstawiały królów i ważne osobistości. Ceramiczne portrety otaczają naturalnej wielkości popiersie kobiety Maasai Elder, która jest odpowiedzialna za narodziny przyszłych pokoleń. Jest strażniczką, obrońcą.

DSC00597

Brigitte Spiegeler – Myśli o strukturach, strukturach miast i Marco Polo Im mniejszą liczba elementów wizualnych używa artysta, tym stają się one bardziej istotne. W dużej serii prac Brigitte Spiegeler wykorzystuje tylko dwa elementy, czarno-białego obrazu i niebieski pigment. Gdy istnieją dwa elementy, łatwo można się zastanowić nad dualizmami, na przykład figuratywnymi versus abstrakcyjnymi, statycznymi i dynamicznymi itd. To są dzierżawy, jak to było. Każda praca powoduje również indywidualne stowarzyszenia, które może posiadać każdy z oglądających.

DSC00599

Christy Lee Rogers – „Tutaj chciałbym żyć – w tych obrazach”. Prace, które tworzy artysta, można opisać jako osobisty azyl złożony z najbardziej cenionych struktur człowieczeństwa, wspólnoty, światła, ciemności, życiodajnej wody, ruchu, ciszy, dramatu, emocji i koloru. Artysta wziął wszystko co uważał za ważne, aby kochać i pozostawić resztę za sobą, mając nadzieję na znalezienie nowego zrozumienia istnienia i miejsca, gdzie zawsze można było dostrzec potencjał miłości, piękna i prawdy.

DSC00608

Silvio Santini Przestrzeń / czas jako forma lub wymiar duszy Pomysł Ciągłości plastycznej formy w przestrzeni / czasie stał się centralnym elementem badań rzeźbiarskich Silvio Santiniego w latach osiemdziesiątych. Podobnie jak pierwsza refleksja nad czasem, skondensowanym w kamieniu jak archaiczna pamięć, jego święta część. Przestrzeń/czas jako trwanie, że Santini zmniejszyła się w różnych formach, przed i równolegle z cyklem ciągłości, z którym forma plastyczna, zawsze idealnie zawarta w geometrycznej postaci i zbudowana z metryk numerycznych, przepływa harmonijnie i składa się nad sobą lub raczej odwraca się na siebie w podróży, która nigdy się nie kończy. Począwszy od tworzenia źródła geometrii, Santini wprowadza zmienny subiektywny, psychologiczny relatywizm, zgodnie z którym przestrzenno-czasowe przepływ formy w przestrzeni kieruje osobistym uczuciem i czasem, jak utrzymuje św. Augustyn, jest wymiarem duszy.

DSC00610

DSC00611

Heinrich Bobst – jako inżynier chemii zajmował się nie tylko różnego rodzaju materiałami, ale także ich atomami i molekułami, jak i zjawiskiem światła i koloru. Obecnie jestem szczególnie zainteresowany bardzo cienkimi powłokami przezroczystych powierzchni, powodującymi efekt dichroiczny. Ten rodzaj bardzo cienkie powłoki może odbijać przychodzące światło częściowo na powierzchni lub częściowo na połączeniu z przezroczystym materiałem bazowym. W efekcie, zakłócenia powodują, że te powierzchnie pojawiają się w różnych widmach kolorów, w zależności od perspektywy widza. Artysta tworzy obiekty, z których każdy jest niepowtarzalny, wykorzystując system powleczonych dichroicznych akrylowych szkieł, produkowanych z wykorzystaniem sprzętu wspomaganego komputerowo oraz technologii laserowych. Ostateczny efekt tego jak postrzega dany obiekt widz (w różnych kolorach i różnorodnych formach) zależy od punktu widzenia obserwatora, jak również światła w różnych porach dnia. Prace artysty świetnie więc ilustrują fakt, że postrzeganie rzeczywistości jest zawsze subiektywne. Ostateczny wynik nie jest ani właściwym, ani błędnym postrzeganiem rzeczywistości i prawdy. To, co jest właściwe, rzeczywiste czy prawdziwe, zależy od widza, jego pozycji i danego momentu.

DSC00613

Antoine Rose – pochodzący z Belgii, wykonuje fotografie z helikoptera z usuniętymi drzwiami, wybiera pionowy punkt widzenia. Zawieszony w powietrzu, 300 do 10.000 stóp nad obiektem, fotograf uwiecznia sceny, które wymuszają podwójny znaczenie. Z daleka obraz jest abstrakcyjny, a czasem wręcz poetycki. ale po zbliżeniu, ujawniają się szczegóły. Tysiące małych, kolorowych plam w końcu ożywa. Artysta wprowadza w swoją twórczością napięcie między realnością a pozorem, między tym, co wydaje się że widzimy, a tym, co rzeczywiście postrzegamy, między tym, co widzialne a tym, co ukryte. Oprócz wymiaru estetycznego, istnieje warstwa antropologiczno-socjologiczna do lektury tych fotografii: ludzie dzielący wspólne zachowania i eksponujący się jak hedonistyczne stada. Jeżeli podoba Ci się taka fotografia sprawdź pracy Andreasa Gursky’ego.

DSC00614

Cristian Voigt – Fotograf z Hamburga potrafi znaleźć obrazy z podróży, które pozostawiają nas w zachwycie nad światem. Może to być nawet jego największy talent, ukryty pośród zdjęć, które przekazują niemalże hiper-realistyczną doskonałość. Christian Voigt dzieli się z nami skondensowaną kulturą światową z swoich podróży. Zachwyca potęgą dużego wydruku w formacie XXL, który praktycznie wciąga widzów w obrazu. Imponujące i monumentalne prace Voigta bez wysiłku wypełniają salę, kształtując atmosferę wnętrza. Ludzie na tych zdjęciach są często mali, dostarczając proporcjonalne do wielkich scenerii lokacji i tego co się w nich dzieje. Christian Voigt zwraca uwagę na obrzędy kulturowe i magiczne chwile i pozwala dzielić się z nami swoimi emocjami w tych cennych momentach. Jego fotografie często wydają się być wizualnym podejściem do definicji piękna. Uwielbiam ukazywać piękno „, mówi fotograf, nie oznacza to pojęcia jednowymiarowego. Voigt mówi, że poszukuje tego piękna i znajduje je na przykład w chaosie azjatyckiego targu ulicznego. Oczywiście piękno tych obrazów jest w ich twórczej precyzji, wyrazistej, żywej kolorystyce i perfekcyjnie wykonanych kompozycjach. „Kocham przedstawiać piękno”, mówi fotograf, nie mając na myśli koncepcji jednowymiarowej. Voigt mówi, że szuka i odkrywa piękno w chaosie na azjatyckim targu ulicznym. Oczywiście piękno tych obrazów jest w ich twórczej precyzji, jasnych, żywych kolorach i doskonale wykonanych kompozycjach. Motywy Voigta oferują widzowi perfekcyjne ułożenie harmonii i celowych dysonansów. Fotograf z pasją komponuje złożone symfonie dla oczu. Artysta nie dba o to, czy miejsca te były często fotografowane, czy też nie były fotografowane nigdy. Robiłem zdjęcia z nowojorskiego Parku Centralnego. Zrobiono tam już miliard zdjęć „, mówi Christian Voigt. Nie martwię się, bo wiem, że moje zdjęcie będzie wyglądało inaczej „XX-wieczny geniusz artystyczny Pablo Picasso powiedział kiedyś:” Niektórzy malarze przekształcają słońce w żółte miejsce, inni zamieniają żółte miejsce w słońce, jednak malarz, który zamienia żółtą plamę w wschód słońca jest artystą. Christian Voigt uwielbia ten cytat. I przekształca pojedyncze zdjęcie w nastrojowy obraz, który przy pomocy do 30 zdjęć, skondensuje jeden punkt w nowo wzbogacony kompletny obraz, który oddaje jego puls i urok. Rezultatem mogą być fotografie kolektywnych dzieł starożytnej biblioteki lub szczegóły życia ulicznego odległej kraju. Chaos i porządek, bogactwo i prostota są równe w obrazowym kosmosie, który ukazuje nam wieloraką naturę świata.

DSC00616

Carole A. Feuerman – Moi pływacy mają swoje osobowości i opowiadają swoje historie, a czasem są to moje własne. Od 1958 roku skoncentrowałam się na pływakach z elementami wody. Podczas gdy ich zewnętrzny wygląd jest często piękną i spokojną, ich twarze maskują głębsze znaczenie bohaterstwa, wytrzymałości, równowagi i triumfu. Poprzez swoją sztukę nawiązuję bardzo osobiste kontakty z odbiorcą i inspiruję widza do bliższego przyjrzenia się temu, co stoi przed nim. To nie jest ulotny moment, który chcę uchwycić, to uniwersalne uczucie, które przykuwa uwagę w tej ulotnej chwili. Hiper-realistyczny styl mojej sztuki tworzy fizyczność, z której znane są moje rzeźby. W teorii sztuki nie ma głębszego pytania niż ten, który dotyczy relacji między obrazem a jego znaczeniem. Każdy artysta pracujący w realistycznym stylu musi znaleźć sposób na doprowadzenie do spójności tych dwóch kategorii „realnych”. Realizm w mojej sztuce wynika z chęci przedstawienia prawdziwych emocji i fizycznych stanów bytu: od spokojnego ukojenia do energii, równowagi do wigoru. Więcej prac Carole A. Feurman znajdziecie w oddzielnym wpisie poświęconym jej solowej wystawie.

DSC00619

Sam Havadtoy wykorzystuje drzwi w swojej sztuce do opowiadania o różnych doświadczeniach.

DSC00620

Sam Havadtoy

DSC00622

Tatjana Busch – artystka pragnie stworzyć obiekt, który istnieje w obecności fizycznej i jest pusty w istocie. ZOOM reprezentuje jedną ze stacji w drodze do osiągnięcia tego celu. Instalacja zaprasza obserwatora do wykorzystania potencjału intuicyjnej formy, wyrażonej poprzez odbicia światła wyświetlonego na powierzchnię obiektu w przestrzeni. Jego abstrakcyjne struktury geometryczne gromadzą się i przyspieszają płynnie, czasami gwałtownie, a następnie zatrzymują się na chwilę przed rozproszeniem, ponownym pojawieniem się i ponownym formowaniem w jednej chwili. Lekka instalacja ZOOM Behind Thoughts wykorzystuje światło jako materiał świadomości, który wchodzi w nową syntezę z obiektem i filmem: przedstawia istotę formy przez światło i istotę światła poprzez formę i jest tylko jedną możliwą opcji w danym momencie czasu w tej przestrzeni.

DSC00625

Xenia Hausner – „Fakt jako przeznaczenie” (Fact as Fate) Okno pociągu: tłoczący się za nim ludzie, szarpiący, błagający, ciekawi, rozdarli między wypuszczeniem a nowym … nieznanym. Obrazy artystki wypełniają strefę tranzytową pomiędzy tęsknotą i strachem, między nadzieją a porzuceniem. Wydalony lub uratowany? Alienacja została uchwycona w konkretnej mijającej chwili. W oparciu o fakt, sugerujący migawkę w czasie, malarz prowadzi widzów do osobistego świata pamięci, wspomnień, które przypominają okropności prześladowań, wykluczenia, nienawiści, wojny i śmierci, ale które również sugerują zerknąć na przestrzeń. Dostosowanie rzeczywistości lub zamierzone inscenizowanie tego wydarzenia nie zmienia faktów: nie ma miejsca, gdzie te osoby należą, ani tu, ani tam. Rozpoczynają podróż w przyszłość, nieokreśloną – podróż bez powrotu.

DSC00628

DSC00630

Po prawej Harikleia Papapostolou

DSC00631

DSC00632

DSC00633

DSC00634

DSC00636

DSC00637

Jolanta Šmidtienė – Taniec ognia W wystawie „Taniec ognia”, jeden z elementów, czyli Ogień, jest upamiętniany, jednak nie jest on przekazywany jako negatyw i destrukcyjny, jest raczej próbą komunikowania kondycji wewnętrznej – świat pełen jest energii, napędu, energii i ciepła. Koncentrując się na estetyce kolorów i umiarkowanych przejściach, podkreśla się piękno płonących elementów. Dla mnie płonący płomień kojarzy się z tańcem, dlatego wystawa służy także jako miejsce realizacji kolejnego dziecięcego marzenia, jakim jest tańczyć w dużej białej przestrzeni, jak chmury na niebie, namiętnie jak płomień w ogniu. Prawdziwy ruch zamienia się w wiatr, deszcz lub ogień. Hense, przez moje kompozycje zapraszam publiczność do namiętnego tańca i tańców, które razem zamieniają przestrzeń w białą scenę/instalację stworzoną z pasów jedwabnych wyszywanych w przestrzeni, z tańczącą pośrodku kobietą, wykonującą różnymi zwrotami i figurami aluzję do płomienia ognia.

DSC00639

DSC00641

Davor Ljubicic – Kompozycja o tytule „Constellation” jest częścią dużej serii o tym samym tytule. Jest to prezentacja na bazie instalacji, zbudowana z dużych arkuszy papieru akwarelowego (każda o wymiarach 280 x 152 cm), umieszczonych obok siebie lub zachodzących na siebie, wraz z monitorem na podłodze. Elementy wiszące – rysunki lub, jak nazywa je autorka, dzieła węglowe, rywalizują o miejsca w przestrzeni. Arkusze wiszące nad nimi i arkusze wiszące pod nimi są powiązane, a części, które są przykryte i przez to ukryte, można czasowo uzupełnić, wyszukując i tworząc nowe formy – na przykład na pojedynczych arkuszach, w których kolor czarny próbuje utrzymać podłoże względem koloru białego i vice versa. Skoncentrowane formy, pozornie organiczne, w głębokiej węglowej czerni, schwytane i skupione w „siatce” spiralnych, długich i zaokrąglonych ruchów, emanują wyrazistą obecnością fizyczną, ale i zmysłową – rozległą i niemal gwałtowną. Na małym monitorze lub projektorze trwa wyszukiwanie form. Rysuję lewą ręką po prawej stronie i odwrotnie, a przesuwając je tworzą są nowe formy. Poszukiwanie formy, tej właściwej formy, jest wątkiem całej twórczość artystki. Porównuję to poszukiwanie z „wykopaliskiem archeologicznym”, co oznacza, że staram się odkrywać i odkopywać w mojej pamięci rzeczy, które czasami stają się ekspresyjnie manifestowane na arkuszach papieru akwarelowego, ale czasami mogą również okrywać je jak delikatna i miękka zasłona, delikatna skóra. Skóra z węgla drzewnego. Pojawiają się, łączą się, rosną i zacierają się nawzajem. Nowe formy powstają w stałym procesie – znanym, ale zarazem dziwnym i niekontrolowanym, unikając wszelkich precyzyjnych struktur. Jeżeli pojmiemy dzieło Davora Ljubi- čića jako formy symboliczne, odkryjemy ich alegoryczną wartość dla naszego własnego losu

DSC00650

Laura Shill & Joel Swanson – Instalacje Shill’ a i Swansona uwzględniają złożoność struktur binarnych, podważając dwoistość i płeć, widząc wzajemnie splatające się przeciwstawne koncepcje. Instalacja Joela Swansona to zabawna rzeźba neonowa słowa SHE. „S” mruga między wyrazami HE i SHE, równocześnie uznając definicje płci i płynność płci. Wykorzystanie w pracy odwróconego „S” tworzy dodatkową niejednoznaczność między przestrzenią HE i SHE, co sugeruje jeszcze większość dwuznaczność, sugerując przestrzeń między nimi. Obrazy symboliczne w ten sposób kompensują braki w języku. Drugi neon na wystawie, T / HERE, oznacza, że ​​przeciwstawne pomysły są takie same. „Tam” jest wrodzona część „tutaj”, innymi słowy, aby mieć odległość trzeba najpierw mieć miejsce. Obie prace zakorzenione są w przeciwstawnych koncepcjach, które łączy język. Skonstruowany w dużych neonowych literach Swanson interesuje się skojarzeniami z napisami, które wywołuje medium. Neon jest blisko związany z kulturą amerykańską, ponieważ USA jako pierwszy kraj, który powszechnie przyjął neon jako uosobienie glamour i Hollywood. Jednak pod koniec lat 40-tych XX wieku wiązało się to z sparszywieniem reklamy i rozkładem miast.

DSC00653

DSC00654

DSC00642

Morten Lassen …

DSC00643

DSC00645

DSC00646

DSC00647

DSC00648

DSC00649

Laura Shill & Joel Swanson – Trophy Wall (to disquise the void) Laury Shill (Ściana Trofeów l (aby ukryć pustkę) to relief rzeźbiarski składający się z używanych koszy i piłek nożnych wyłożonych zasłonami ze złotego materiału. Instalacja prezentuje widzowi fasadę luksusu, składającą się jedynie ze sprzętu sportowy ze sklepów dyskontowych. Kule, pokryte śliską spandeksą, sugerują męskie części ciała, a złote zasłony lśni jak Las Vegas. Tytuł sugeruje męski świat polowań, a także wymyśla pomysły żony jako trofeum. Shill jest zainteresowana wykorzystaniem tkaniny do performencu; materiał mógłby być łatwo używany przez sektor erotyczny lub jako kostium w konkursie piękności i może być postrzegany jako symbol dychotomii w seksualności kobiet jako czysty lub luźny; patrząc z daleka wyglądający luksusowo a z tanio po podejściu bliżej. Trofeum Wall jest częścią szerszej serii prac Shill, badającej męskie i żeńskie spojrzenie, odzwierciedlające obiektywizację pożądania. Dychotomia prac Laury i Joela reprezentuje odwieczny wzór postrzegania świata. Wiele kultur mówi o kontraście między dniem a nocą, męskim i żeńskim, ciałem i umysłem oraz dobrem a złem. Badania sugerują, że nasza skłonność do myślenia binarnego wiąże się z podstawowymi instynktami przeżycia, walką lub ucieczką. Prace na tej wystawie wykraczają poza biegunowość przeciwieństw, eksplorując przestrzenie między normami płci i językiem. Trophy Wall (aby ukryć pustkę) i S/HE są zasadniczo odbiciem strachu przed „innym”, który ostatnio pojawił się w amerykańskiej polityce. Są to wypowiedzi mówiące o tym, jak nasz współczesny świat jest zbudowany, od naszego języka do naszego spojrzenia. Zastanawiają się oni, czy obecnie znajdujemy się w punkcie zwrotnym, aby zerwać z otwartymi definicjami płci i zastanawiają się, w jaki sposób postrzegamy różnice.

DSC00656

DSC00664

Pełna galeria (128 zdjęć)

P.S. Wszystkie wpisy związane z Biennale Sztuki Współczesnej w Wenecji oznaczone są tagiem La Biennale di Venezia

Reklamy
  1. Brak komentarzy.
  1. No trackbacks yet.

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s

%d blogerów lubi to: