Strona główna > Foto, Wydarzenia > Wystawa: Moda i Kino (Pawilon Czterech Kopuł Wrocław)

Wystawa: Moda i Kino (Pawilon Czterech Kopuł Wrocław)

Dosłownie „rzutem na taśmę”, ostatniego dnia przed sylwestrem 2017 roku, udało się nam dotrzeć do wrocławskiego Muzeum Sztuki Współczesnej w Pawilonie Czterech Kopuł i obejrzeć wystawę zatytułowaną Moda i Kino. Prezentowano na niej kostiumy, projekty oraz fotografie wykorzystywane w najsłynniejszych i tych nieco mniej znanych polskich filmach i serialach powstałych do schyłku PRL. Wbrew pozorom nie były to stroje wyłącznie z filmów kostiumowych ale też gangsterskich, sensacyjnych, horrorów no i oczywiście sci-fi. Na fotorelację zapraszam nie tylko fanów mody i kina, bo jest co oglądać.

DSC01507

Wrocławski Pawilon Czterech Kopuł z kinem ma sporo wspólnego. Od 1953 roku stanowił on część Wytwórni Filmów Fabularnych w której powstało wiele klasyków polskiej kinematografii. W listopadzie 2011 roku instytucja to została przekształcona w Centrum Technologii Audiowizualnych (CeTA). Miałem okazję być w niej kilkukrotnie m.in podczas warsztatów fotograficznych, oraz na premierze interesującego filmu o kościele ewangelickim w Żeliszowie wykonanego w technice laserowej – Rebirth. CeTA przejęła też w spadku po dawnej wytwórni magazyn kostiumów. Od 2013 roku z inicjatywy dyrektora CeTA Roberta Banasiaka rozpoczęto pionierski projekt renowacji wybranych kostiumów. Teraz postanowiono zaprezentować efekty tych prac w postaci wystawy. Pawilon Czterech Kopuł ze względu na swoją historię i powiązania z filmem był świetnym miejscem na taką ekspozycję.

DSC01517

„Szkatułka z Hongkongu” reż. Paweł Pitera 1983

DSC01484

„Zmory” reż. Wojciech Marczewski 1978

Wśród eksponatów znalazło się prawie 120 kostiumów i innych rekwizytów, które pojawiały się w filmach Andrzeja Wajdy, Jerzego Hasa, Romana Polańskiego czy Andrzeja Żuławskiego a także w kultowych serialach jak Czterej pancerni i pies czy Stawka większa niż życie.

DSC01525

„Lalka” reż. Wojciech Jerzy Has

DSC01520

„Czterej pancerni i pies” reż. Konrad Nałęcki 1966-1970

DSC01519

„Popiół i diament” reż. Andrzej Wajda 1958

Oprócz samego podziwiania kostiumów warto było również poczytać o tym jak one powstawały. Nie chodzi bynajmniej o samą trudność w zdobyciu wielu materiałów w czasach PRL-u ale o tym jak istotny jest dobór ubrania do postaci, która ma się w nim pojawić. I jak trudną sztuką jest zaprojektowanie stroju zgodnego z wizerunkiem danego bohatera.

DSC01510

„Rękopis znaleziony w Saragossie” reż Wojciech Jerzy Has 1964

DSC01392

„Na srebrnym globie” reż. Andrzej Żuławski 1977/87

DSC01509

„Zmory” reż. Wojciech Marczewski 1978

Często, jako widzowie, nie zwracamy zbyt dużej uwagi do garderobę w jakiej pokazywani są bohaterowie i ich ubiór wydaje się nam mało istotny, a tak naprawdę przeciętny widz najbardziej jest wyczulony na niespójności bohatera występującego w nieodpowiednim dla niego stroju. Wynika to z faktu, że każdy z nas ma do czynienia z modą i ubiorem na co dzień, stąd nasza podświadomość łatwo wyłapuje wszelki fałsz w tym aspekcie. Kostium może informować o pozycji, zamiarach bohaterów, ich charakterze czy pozycji społecznej, jednocześnie musi pasować do czasu i miejsca akcji albo… przynajmniej naszego (widza) wyobrażenia o nim.

DSC01465

„Strachy” reż. Stanisław Lenartowicz 1979

DSC01523

„Sami swoi” reż. Sylwester Chęciński

DSC01404

„Klątwa Doliny Węży” reż Marek Piestrak 1978

Stąd nie zawsze kluczem jest odtworzenia danego ubioru jak najbardziej zgodnie z prawdą historyczną, często powinny być one nieco przesadzone, bardziej wyraziste czy kolorowe, czasami przerysowane, albo nieco bardziej nowoczesne niż obowiązywały w danym czasie.

DSC01514

„Strachy” reż. Stanisław Lenartowicz 1979

Wystawa podzielona była na trzy części. Oto prezentacja każdej z nich:

Wizje przyszłości czyli kostiumy z filmów sci-fi.

DSC01374

Wejście do sekcji „Wizje przyszłości”

DSC01375

„Na srebrnym globie” reż. Andrzej Żuławski 1977/87. Film Żuławskiego to legenda. Reżyser miał rozmach i ambicję aby stworzyć dzieło na miarę „Odysei Kosmicznej” Kubricka. Mnóstwo dekoracji, trudny scenariusz, znakomita obsada. Miesiące przygotowań i rozpoczętych prac na planie zostały jednak brutalnie przerwane w 1977 roku przez władze PRL (Produkcja trwała w latach 1976-1978). Duża część dekoracji, rekwizytów i kostiumów została zniszczona. Reżyser dostał zakaz jakiejkolwiek pracy, a później dodatkowo zmuszony go do opuszczenie kraju pod groźbą wszczęcia procesu o roztrwonieni państwowych pieniędzy utopionych w filmie. W 1986 reżyser uzyskał zgodę na dokończenie projektu, ze względu na niemożność dokręcenie scen z aktorami (byli już dużo starsi) brakujące sceny zastąpił komentarzem z offu ze zdjęciami współczesnej Warszawy.

DSC01376

Niektóre stroje nawiązywały m.in do zbroi samurajów.

DSC01379

Inne do strojów rytualnych prymitywnych ludów ze względu na kontekst filmu, który opowiadał m.in o narodzeniu religii.

DSC01380

Każdy kostium to kreacja artystyczna korzystająca z wkraczających do sztuki lat 60. i 70. XX w, włókna i autorskich tkanin.

DSC01381

„Test pilota Pirxa” Inspiracją dla tego filmu była Metropolis Fritza Langa, której postać androidki Machinenmensch była wizualnym archetypem dla fantastyki naukowej.

DSC01382

„Na srebrnym globie”

DSC01385

Metaliczne kolory i faktury skafandrów, które kojarzą się z podróżami kosmicznymi są stosowane w kinie od lat 30. XX w. Tak utrwaliły się one w pop kulturze, że kosmiczne skafandry astronautów podczas pierwszych misji programu Merkury pokrywano natryskowo warstwą srebra lub aluminium aby były bardziej fotogeniczne i wyglądały „autentycznie”.

DSC01387

Na srebrnym globie…

DSC01396

DSC01400

Fotosy z Testu pilota Pirxa.

Bohaterowie współcześni czyli bohaterowie przedstawiani w latach współczesnych ich widzom.

DSC01401

„Sami swoi” reż Sylwester Chęciński 1967. Czyli nasz klasyk opowiadający o migrantach. Z ziem wschodnich na zachód. Ludziach którzy zostawili całą swoją spuściznę by dotrzeć do bardziej cywilizowanych miejsc jednak wciąż tęsknili do swoich korzeni.

DSC01402

Wiele kostiumów z filmu to autentyczne stroje przywiezione przez osadników z kresów. Znaleziono je w kufrach mieszkańców Dobrzykowic, gdzie kręcono film.

DSC01405

„Klątwa Doliny Węży” reż. Marek Piestrak 1978. Postać dziennikarki granej przez Ewę Sałacką w naszym rodzimym filmie przygodowym może być pewną karykaturą francuskiej mody lat 80. XX w (bohaterka była francuską dziennikarką).

DSC01406

Dobry kostium w filmie osadzony we współczesności powinien być „przezroczysty”. Nie powinien być postrzegany jako strój ale zakodowane w nim informacje widz powinien odbierać podświadomie.

DSC01409

„Nie ma mocnych” reż. Sylwester Chęciński 1974. W filmie tym widać kontrast między „młodymi i nowoczesnymi” bohaterami, a ich „starymi i konserwatywnymi” rodzicami.

DSC01411

Nowoczesne pokolenia w krótkiej, wydekoltowanej (frywolnej) sukience tutaj jednak przez swój biały kolor bohaterka Ania nawiązuje do tradycji

DSC01412

Konserwatywne (szare) stroje podkreślają charakter postaci.

DSC01413

DSC01414

DSC01417

„Noż w wodzie” reż RomanaPolański 1961. Film który bardzo nie podobał się władzy PRL jako promujący kosmopolityzm i konsumpcjonizm sprzeczny z socjalistycznymi wartościami.

DSC01422

„Stawka większa niż życie” 1967-68

DSC01423

Mundury dwóch głównych antagonistów. Kloss w mundurze w kolorze feldgrau oraz Brunner w czarnym mundurze SS.

DSC01425

„Giuseppe w Warszawie” reż. Stanisław Lenartowicz 1964

DSC01426

Bohaterka Maryśka chodzi w przyciasnym mundurki harcerskim (często aktorki w polskich filmach grały bohaterki znacznie młodsze od siebie co przejawia się w noszeniu za ciasnych ubrań)

DSC01428

„Wielki Szu” reż Sylwester Chęciński 1982

DSC01429

Ubiór bohatera Wielkiego Szu łączył w sobie przedwojenną elegancję z pewną dozą nonszalancji. Dzięki czemu łączył nowoczesność z nostalgią. Kapelusz miał sugerować niejednoznaczność postaci.

DSC01431

„Czterej pancerni i pies” reż. Konrad Nałęcki 1966-1970. Bohaterowie serialu mieli kilka rodzajów kombinezonów o różnych kolorach (oprócz beżowego, szary, granatowy, ciemnoniebieski) a także różne wersje hełmofonów.

DSC01432

DSC01433

Kobiety najczęściej były zapięte po same uszy.

DSC01434

DSC01437

„Popiół i diament”. Stylizacja głównego bohatera filmu, granego przez Zbyszka Cybulskiego miała nawiązywać do współczesności aby problem był łatwiej wyczuwalny dla młodych. Bohater miał reprezentować problem, a nie obraz historyczny.

Zmagania z historią czyli kostiumy nawiązujące do przeszłości.

DSC01440

DSC01442

„Szkatułka z Hongkongu” reż. Paweł Pitera 1983. Bohaterki filmu noszą sukienki z tkanin jedwabnych, które w latach międzywojennych były modne ze względu na chęć wspierania rodzimego przemysłu.

DSC01444

DSC01445

DSC01446

DSC01447

DSC01448

DSC01452

„Pamiętniki Pani Hanki” reż. Stanisław Lenartowicz 1963. Część kostiumów z tego filmu to autentyczne suknie z okresu od końca lat 30. do 50. wykorzystane w formie oryginalnej lub przerobionej.

DSC01453

Choć akcja filmu dzieje się pod koniec lat 30. kilka wieczorowych sukni odwołuje się do przełomu lat 50/60.

DSC01454

Panie wyglądały pięknie i seksownie a błyszczące tkaniny, choć przeciętnej jakości dobrze prezentowały się na ekranie.

DSC01467

DSC01458

„Gdziekolwiek jesteś, panie prezydencie” reż. Andrzej Trzos-Rastawiecki 1978

DSC01459

DSC01461

„Strachy” reż. Stanisław Lenartowicz 1979. Serial przedstawiający kulisy życia rewiowego.

DSC01462

Codzienna szara i przygnębiająca egzystencja skonfrontowana jest z dynamicznymi i kolorowymi scenami występów.

DSC01463

Przykłady ekstrawaganckich, egzotycznych i seksownych kostiumów w których występowały rewiowe artystki.

DSC01464

DSC01466

DSC01470

„Złota Kaczka” reż. Jerzy Sztwiernia 1976. Kostiumy z bajki nawiązujące do mody z ostatnich trzydziestu lat XVIII w.

DSC01471

DSC01472

„Dom Sary” reż. Zygmunt Lech 1985. Horror w którym główna bohaterka jest wampirem wysysającym siły witalne z partnerów.

DSC01473

Trzy stroje bohaterki przedstawiają jej dualizm. Białe czystej i uduchowionej a w kolorze czerwonego wina wampirycznej i sensualnej.

DSC01506

Sara zachowuje wieczną młodość kosztem życia partnerów których dusze przejmuje demon-kamerdyner.

DSC01477

„Rękopis znaleziony w Saragossie” reż. Wojciech Jerzy Has 1964. Równie skomplikowane jak fabuła filmu Hasa są kostiumy.

DSC01478

Łączą one XVIII wieczną modę zachodnioeuropejską, stroje hiszpańskie, cygańskie czy orientalne.

DSC01479

DSC01480

Setki kostiumów do filmów uszyła specjalistyczna firma COPiA.

DSC01483

„Zmory” reż. Wojciech Marczewski 1978. Czerwono-brązowy kostium w tle nawiązuje do ekscentrycznego poety Oscara Wilda który występował w 1882 roku w serii publicznych wykładów propagując ideę Aesthetic Movement (prąd artystyczny głoszący ideę sztuki dla sztuki).

DSC01485

DSC01487

DSC01508

DSC01491

DSC01493

„Lalka” – Do tej polskiej „superprodukcji” uszyto ponad 1000 kostiumów.

DSC01495

DSC01496

DSC01497

DSC01498

DSC01499

DSC01500

DSC01501

DSC01502

DSC01503

DSC01504

DSC01505

DSC01518

„Szkatułka z Hongkongu” reż. Paweł Pitera 1983

DSC01513

Uczciwie trzeba przyznać, że kostiumy dużo lepiej wyglądają na ekranie lub zdjęciach… po przyjrzeniu się im bliżej okazuje się, że materiały jakie do tworzenia ich zostały użyte są w większości słabej jakości, a patrząc na wykończenie można zobaczyć dużo prowizorek. No ale tak to musi wyglądać jeżeli często zmiany trzeba dokonywać bezpośrednio na planie filmowym.

Z ciekawostek kostiumy prezentowane są na manekinach pochodzących z Wytwórni Filmowej. Stąd wyglądają one nieco “retro” :).

Mnie się podobało a Wam?

Pełna galeria (111 zdjęć)

Reklamy
  1. Brak komentarzy.
  1. 29 marca 2018 o 22:09

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

w

Connecting to %s

%d blogerów lubi to: