Nowe Horyzonty 2018: Część IV

Czwarta część relacji z Nowych Horyzontów to kilka bardzo mocnych i intrygujących tytułów. Żal / Longing / Ga’agua historia ojca który dowiaduje się o swoim nastoletnim synu dopiero po jego śmierci i dopiero wówczas próbuje go poznać. Zniewaga / The Insult / L’insulte trywialna sprzeczka sąsiadów, która przeradza się w konflikt na poziomie narodowo-wyznaniowymi. Czarno biała animacja o dzieciństwie i dorastaniu w katolickiej rodzinie ekwadorsko-kolumibskiej (Virus Tropical). A na koniec thriller w którym operator linii 112 musi rozwikłać tajemniczą sprawę porwania (Winni / The Guilty / Den skyldige).

Żal / Longing / Ga’agua reż. Savi Gabizon (Izrael 2017)

Ariel, szef wielkiej, izraelskiej korporacji po dwudziestu latach spotyka się z dawną miłością. W trakcie spotkania dowiaduje się, że ma syna o którym nie wiedział… i że jego syn zginął w wypadku 2 miesiące temu… Poproszony o przybycie na uroczystość odsłonięcia płyty nagrobkowej udaje się do małej miejscowości gdzie mieszkało i dorastało jego dziecko. Wyprawa ta staje się  pretekstem do próby dowiedzenia się jaki był jego nigdy nie widziany jedynak.

Postanawia więc porozmawiać z jego znajomym. Najpierw jego najlepszego kolegę, później jego małoletnią dziewczyna. Tak trafia w końcu do szkoły gdzie dowiaduje się o uczuciu jakim jego syn darzył jedną z nauczycielek.  Obraz jaki wyłania się z tego wątku nie jest jednoznaczny jednak ojciec widzi swojego syna w samych superlatywach. Postanawia też coś zrobić dla niego choćby po śmierci

W między czasie poznaje też na cmentarzu innego ojca pogrążonego w żalu, którego córka popełniła samobójstwo w dniu 18 urodzin.

Smutna historia staje się pretekstem do wielu kolejnych odkryć i łańcucha zdarzeń i postaci, które lawiruję między dramatem, komedią, a nawet momentami nawet absurdem.

Moja subiektywna ocena: 7/10 (jak interpretować moje oceny dowiesz się tutaj.)

Więcej o filmie na: Filmwebie, IMDB


Zniewaga / The Insult / L’insulte reż. Ziad Doueiri (Francja, Cypr, Belgia, Liban, USA 2017)

Akcja filmu dzieje się we współczesnym Bejrucie. A wszystko się zaczyna od niepozornej rynny, która stała się powodem kłótni między lokalnym pracownikiem warsztatu samochodowego Tonim i kierownikiem budowy Yasserem. Zwykła sprzeczka staje się wojną o dumę i honor nie skorych do kompromisu mężczyzn, szczególnie, że Toni to libański chrześcijanin, a Yasserem jest uchodźcą z Palestyny.

Trywialna sprzeczka trafia w końcu do sądu, gdzie przykuwa uwagę mediów i staje się sprawą o charakterze historyczno-polityczno-społeczny. Kolejni świadkowie wprowadzając nowe fakty zamiast sprawę rozwikłać jej atmosfera staje się gęstsza, a wynik konfrontacji coraz bardziej nieprzewidywalny.

Bardzo ciekawe kino szczególnie dzisiaj w kontekście napięć między ludźmi związanymi z kwestiami narodowo-wyznaniowymi. Historia która mogłaby się wydarzyć w każdym miejscu na świecie gdzie koegzystują ze sobą przedstawiciela różnych wyzwań i kultur. Warto obejrzeć.

Moja subiektywna ocena: 7+/10 (jak interpretować moje oceny dowiesz się tutaj.)

Więcej o filmie na: Filmwebie, IMDB


Virus Tropical reż. Santiago Caicedo (Kolumbia, Ekwador 2018)

Film wydaje się ekwadorsko-kolumbijską odpowiedzią na głośne Persopolis. Z tym, że zamiast bohaterki pochodzącej z państwa Islamskiego mamy na pierwszym planie rodzinę katolicką. Film powstał na podstawie komiksów Power Paoli, która opisuje swoje dzieciństwo (jako średniego dziecka) w rodzinie byłego księdza i wróżbitki.

Historia rozpoczyna się od “niepokalanego poczęcia”, przez lata najmłodsze bohaterki, po przeprowadzkę z Ekwadoru do Kolumbii i nastoletnie dojrzewanie.

I choć tutaj podobnie do Persopolis również zastosowano czarno białą animację komiksową to całość niestety nie jest tak interesująca ani zabawna jak Irański pierwowzór. Nie wiem czy wynika to faktu, że katolickie społeczeństwo jest dla mniej egzotyczne czy po prostu materiał nie był tak błyskotliwy.

Moja subiektywna ocena: 5/10 (jak interpretować moje oceny dowiesz się tutaj.)

Więcej o filmie na: Filmwebie, IMDB 


Winni / The Guilty / Den skyldige reż. Gustav Möller (Dania 2018)

Thriller dziejący się w pokoju operatora telefonu 112. Pod koniec swojego dyżuru otrzymuje zgłoszenie, które wskazuje na porwanie kobiety, a także niebezpieczeństwo w jakim mogło znaleźć się jej dziecko. Prowadząc rozmowy telefoniczne zarówno z porywaczką jak i porywaczem próbuje doprowadzić sprawę do szczęśliwego końca. Wbrew pozorom cała sprawa nie jest jednak taka oczywista, jak się na pierwszy rzut oka wydaje. Wraz z rozwojem wypadków i odkrywaniem kolejnych informacji o bohaterach sytuacja zmienia się diametralnie, szczególnie że odkrywamy nowe fakty dotyczące życia samego operatora.

85 minut rozmów przez telefony nie było tak pasjonujące od czasów Locke. Minimalistyczna forma nie jest przeszkodą w stworzeniu trzymającym w napięciu i wciągającego filmu z interesującą puentą. Nie tylko dla miłośników thrillerów.

Moja subiektywna ocena: 7/10 (jak interpretować moje oceny dowiesz się tutaj.)

Więcej o filmie na: Filmwebie, IMDB

P.S. Pozostałe części relacji z festiwalu Nowe Horyzonty 2018 znajdziecie pod tagiem nh2018

Jedna myśl na temat “Nowe Horyzonty 2018: Część IV

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s